وقتی به دوستان راجب زندگی و روالش که خودم هزاران بار تجربشون کردم و ازشون گذشتم روانشناسی میدم حس یه آدم صد ساله بهم دست میده .

من ؟ همونی که خودش پیام میده و بعد خودش حوصله نداره جواب بده.

دلم تنگ شده برای وقتایی که خودت بودی . وقتایی که حالت خوب بود . قبل از این اتفاقاتی که هیچی ازش نمیدونم ولی میدونم که بد داغونت کرده . وقتی که میدونستم هر ایموجی خندت واقعیه و برای تظاهر نیست . وقتی که میفهمیدم خنده ای که دارم رو لبات میارم واقعیه و برای تظاهر نیست . زمان بد بی رحمه .

وقتی وا میدم و اینجا چیزی مینویسم >>>>

-

لباسای مورد علاقم :

سلام بر هوای گرم .

یدفعه میام سه چهار خط مینویسم ولی مغزم بعدش میگه این حرفای احمقانه چیه میخوای برای صد نفر به اشتراک بزاری ؟

به یاد اون شب .

تو مسئول تمام خاطره هایی هستی که ساختی .