ببین کاراتو شدیم دوتا غریبه.

وای همزمان هم دلم میخواد اینجا کلی حرف بزنم و هم حس بدِ بعد حرف زدنِ زیاد رو دارم اینقدر این حس رو مخه و زیاده که قابلیت اینو دارم بعد از ساعتای دوازده اینجا رو دیلیت کنم

ممنون از والدین عزیز که بهمون میفهمونن چجوری در آینده مادر یا پدر بهتری باشیم.

پارسال بود که از طرف انجمن یه برنامه تدارک دیدیم که برای هر نفر از طرف یه شهید گلزار دعوت نامه میفرستادیم. و من الان نشستم پیش همون شهیدی که به قرعه من خورد. چند وقتیه بعد از کلاسی که توی موسسه ی گلزار شهدا دارم میام اینجا. این روزایی که واقعا خسته شدم از زندگی میام اینجا. قبل از اینکه حرکت کنم بطری آبو هم ورمیدارم. خیلی حس شیرینیه حقیقتا. اگه تنها کسی نباشم جز معدود نفراتی هستم که رفیق شهیدی که از طرف اون براش دعوت نامه نوشته بودن رو یادم نرفته و همچنان وقتی راهم به این ورا میخوره سر میزنم. این روزا دیگه شده تنها جایی که میتونم درد و دل کنم. فهمیدم حالا که حرم نیست تو شهرمون یه جایی هست که باز یکی باشه که میدونم درد و دلامو میشنوه.

-

در حالی که زور میزنی فراموشش کنی، خوابشو میبینی:]

:)

عقل با دل روبه‌رو شد ؛ صبح دلتنگی بخیر. ـ فاضل‌نظري

ازونجایی که دوربین گوشیم خرابه پاشید ماهو ببینیدددددد

عجب دل سنگی داری. دلم میخواد خفت کنم.