از کجایِ راهیانِ نور بگم؟ از اینجا؟ منطقه ای از اروند رود که عملیات کربلای ۴ و ۵ اینجا رخ داد . جزءِ محدود جاهایی بود که از تهِ تهِ قلبم باهاش انس گرفتم:))) موج های لبِ رودش،از اون روزا،از اون عملیات ها باهات حرف میزد.. میگفت ببین منو، من خیلی از شهدا رو به آغوش کشیدم؛ خیلی از سربازا و غواص ها درونِ من پر کشیدن :).. تو نمیدونی ولی تو اون عملیاتا من غرقِ خون بودم،نه خون غرقِ من. تو نمیدونی ولی اینجا پر از صداهای گوش خراشِ تفنگ و آرپیچی و... بود. تو الان آبِ آرومِ منو میبینی ولی یه روز اینجا آشوب بود، قیامت بود.

با این صحنه صدایِ خورد شدن قلبمو شنیدم :))))))

:))

از شهدای مارِد فقط یه چیز خواستم؛مشهد .

چمدونو که بستم میگفتم خدایا چی میشد این چمدونِ مشهد بود ؟

متنفرم از اینکه دلتنگ آدمایی میشم که معلوم نیست الان منو یادشون هست یا نه.

حرف بزنیم؟ درد و دل،فوش،خالی کردن،صحبت کردن،چالشِ شات،چالشِ دو راهی.. فقط کویر نمونه دیگه

اهل جنوب بود، اهل دریا . . دلش که می‌گرفت، برامون از دیارش می‌گفت می‌گفت جنوبیا وقتی کشتیاشون غرق میشه ، وقتی عزیزاشونو آب می‌بره با خودش، وایمیستن چشم تو چشم دریا و براش سنج می‌زنن، براش دمام می‌زنن، که دلش به رحم بیاد ، که بسوزه دلش، که پس بده جنازه‌ی عزیز غرق شده‌شونو، که پس بیاره تنِ عزیزِ از دست رفته‌شونو . . می‌گفت گفتن نداره ولی این روزا هرجای شهرو که نگاه می‌کنم ، انگار صدای سنج و دمام میاد، انگار بویِ حلوا پیچیده، انگار همه جا صدای مویه و شیونِ زنای سیاه پوشه . . می‌گفت از ما که گذشت، ولی کاش یکی بیاد وایسه بالا سرِ زندگیمون، براش سنج و دمام بزنه، بلکه لااقل ، جنازه‌ی امید و آرزوهای از دست رفته‌مونو پس بده : )!📕'♥️'

چنل هر کیو باز میکنی رفته مشهد

این چه وضعیه آخه