در حالی که دو سه دقیقه دیگه باید سر قرار میبودم

و مرگ:)))))))))))

وداع خودش سخت بود، سخت ترم شد

خلاصه آقا

وای آقا یه آشپز داشتیم ماه

یه مرد شوخ و تخریب کن خاکی فداکار از خود گذشته اسکل

در حدی که کل راه های تو عراق چون جا نبود رو پله های اتوبوس نشسته بود و اگه هم احیاناً میخواست بخوابه رو کف اتوبوس میخوابید

به صورت خیلی اتفاقی دایی و زندایی و مامان یکی از دوستام رو شناختم گفت بیا عکس بگیر ازم گوشیشو باز کرد دیدم چقدر دختر کنارش شبیه دوستمه گفتم واااااای شما مامان فلانی اید؟ گفت اره و تو فلانی هستی و این حرفا

نصف کاروان فامیل خودمون بودن

خلاصه اینم از کاروان

این دیگه اخریشه

بچه ها وقتی آدم از ایران خارج میشه و وارد عراق میشه دقیقا همونجایی که پرچم و سربازا عوض میشن یه حس غربت زشتی آدمو میگیره با اینکه شاید چند متر با خاک ایران فاصله داشته باشی و وقتی بر میگردی و میبینی یه چند متر اون ور تر پرچم ایرانه و داری از عراق خارج میشی اینقدر اینقدر اینقدر حس شیرینی داره که انگار رسیدی به خونت به اتاقت