خودت را ببخش، براي تمام کوتاهيهایي ك
نباید در حق خودت میکردی، اما.انجام دادي.
برای تمام لحظاتي ك بابت موضوعات
کوچیك و پوچ عصباني شدي و اعضای بدنت
رو اذیت کردي .
براي تمام حرفهای ناسزایي ك به خودت
گفتي؛ براي تمام بیخوابيهایي ك بخاطر
انسانهای بیهوده زندگیت کشیدي .
خودت را ببخش، این نقطه شروع زندگيِ
جدید است .
وقتی میرم سراغ چتاي قبلیمون، حسم
یه جوری میشه ك نمیشه توصیف کرد.
با اینك ازش خیلی متنفري ولی باز دوست
داری باهاش باشی، کنارش قدم به قدم
راه بری، این حس لعنتی چیه ؟