اکنون کھ جانِ آدمها ارزان شده و
دلها پر ِ غم، بگذار چیزی بگویم :
تو آن الماس کمیابۍ در انبوھ شنها
نکند درخشش وجودت را به سراب
ریگها بفروشی .
اما دیدی آرام آرام دلمان بھ بیکسۍ
صدایمان بھ سکوت و چشمهایمان
به تاریکی عادت کرد .
این آدم به علت کمخوابۍ، استرس و
نگرانی، فشار درس، جامعه، اطرافیان
از اعصاب و رفتار درستی برخوردار
نمیشود و کمتر رو اعصابش برین .
خدایا وقت کردی مسیر زندگی ما رو
دوباره بررسی کن، قسمت آسفالتش
دقیقا افتاده تو دهنمون !