🔆 حد و مرز تقیّه
دُرُسْتُ بْنُ أَبِي مَنْصُورٍ، قَالَ: كُنْتُ عِنْدَ أَبِي الْحَسَنِ مُوسَى علیه السلام وَ عِنْدَهُ الْكُمَيْتُ بْنُ زَيْدٍ، فَقَالَ لِلْكُمَيْتِ: أَنْتَ الَّذِي تَقُولُ:
فَالْآنَ صِرْتُ إِلَى أُمَيَّةَ وَ الْأُمُورُ إِلَى مَصَائِرَ
قَالَ قَدْ قُلْتُ ذَاكَ فَوَ اللَّهِ مَا رَجَعْتُ عَنْ إِيمَانِي وَ إِنِّي لَكُمْ لَمُوَالٍ وَ لِعَدُوِّكُمْ لَقَالٍ وَ لَكِنِّي قُلْتُهُ عَلَى التَّقِيَّةِ، قَالَ: أَمَا لَئِنْ قُلْتَ ذَلِكَ أَنَّ التَّقِيَّةَ تَجُوزُ فِي شُرْبِ الْخَمْرِ.
📚رجال الكشي ؛ ص207
دُرُست بن ابی منصور گوید:
محضر امام کاظم علیه السلام بودیم. کمیت بن زید نیز نزد او حضور داشت.
حضرت به کمیت فرمودند:
این شعر را تو سروده ای؟
(اینک پناه به بنی امیه آوردم و کارها به اشخاص لایق سپرده شده)
کمیت گفت:
این شعر را گفته ام ولی ایمان خود را از دست ندادم ، من به شما ارادت دارم و از دشمنتان بیزارم ولی این شعر را از روی تقیه سروده ام.
حضرت فرمودند:
اگر اینطور که می گویی باشد، تقیّه جوازِ شراب خواری هم می دهد؟
@dars_madras_emb