؛

در وجودم لحظه ایست که غرق شده ام؛ در لحظه های نزیسته‌ی زیسته‌ی خویش؛ در درد ها؛ خنجر های از اشک خونین، در روحم، روحی که از همه چیز دردناک تر است؛ در بشر، بشرِ عمیقِ سرشار از فرسودگی ها؛ در من. منِ منِ من.... و کنونی که من در گریزم، در گریز از ترس هایم، در گریز از کلمات، در گریز از خویش؛ #ماه_نوشت

ولی چی باعث میشه به آدما اعتماد کنم، در صورتی که به هیچکس اعتماد ندارم، و الان ترسیده ام؟

شب خوش؛

روز نو، زنده‌اش میکند از نو ⋆

امروز چایم طعم زندگی میداد؛

در جستجوی راهی برای بهتر زیستن؛

از تقارن به تناقض از رشادت به حسادت

ترکیب بارون و کافه؟ بهشت.

برف شد که.

مرا درد غم دلتنگی ام نیست غم دلتنگی از طفلی به من زیست مرا آن نمکی کشت که هر دم به تو دادم و بر زخم خودم ریخت

شاید یک روز. شاید هیچ وقت.