-آن چنان آلودهست
عشق غمناکم با بیم زوال
که همه زندگیم میلرزد
چون تو را مینگرم
مثل این است که از پنجرهای
تک درختم را، سرشار از برگ،
در تب زرد خزان مینگرم
مثل این است که تصویری را
روی جریانهای مغشوش آب روان مینگرم
شب و روز
شب و روز
شب و روز
بگذار
که فراموش کنم.
تو چه هستی، جز یک لحظه، یک لحظه که چشمان مرا
میگشاید در
برهوت آگاهی؟
بگذار
که فراموش کنم.
| فروغ فرخزاد
هدایت شده از "دارالعلاجِ روح"
اشکهایش سرازیر شدند، بدون اینکه بفهمد از خوشبختی زمان حاضر ناشی میشوند یا از درد و رنجی که مدتها در دلش تلنبار شده بود.
|طاعون
|آلبر کامو