گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید، هیچ راهی نیست، کان را نیست پایان؛ غم مخور.

بهترین قسمت امروز، خلاص شدن از بدترین سردرد عمرمه.

بعد از اشتباه گذاشن علائم نگارشی، حداقل مصرع دوم یک بیت و مصرع اول یک بیت دیگه رو جدا نکنید!

۴ سپتامبر ۱۸۵۸: تنها راه تحمل هستی این است که در ادبیات غرق شوی؛ همچنان که در عیشی مُدام. | نامه گوستاو فلوبر به دوشیزه لورواریه دشانتپی.

https://eitaa.com/22547131/5179 یک هفته‌ست چند تا آهنگ برای یکی فرستادم و هنوز نرفته...عالیه.

یکی از چیزهای خیلی عجیبی که درونم وجود داشت و داره بدتر میشه خوندن ذهنه. اوایل فکر میکردم فقط با نزدیکام همچین اتفاقی میوفته ولی الان به طرز فجیعی ذهن هرکسی رو میتونم بخونم.

مرا از دور تماشا کن.. من از نزدیک، غمگینم!

اون حسی که یه پوچی سر گردون تو مغزت به وجود میاره و جاهای خالی مغزت رو پر کرده ولی بیشتر باعث تهی شدن ذهنت میشه؛ همون بریده هایی از خاطراتت تو اعماق ذهنته که میخوای فراموششون کنی ولی به یه گنگی محض تبدیل میشن که توی فراموش نشدنی ترین قسمت های مغزت ثبت شدن.

دژاوو

شب خوش؛

-

آن چیز، که انتظار می‌کشید، قد برافراشت، به من هجوم آورد، در من ذوب شد، درونم جاری می‌شود، من از آن آکنده ام. چیزی نیست: آن چیز، منم. هستی، رها شده، آزاد، به رویم موج می‌زند. وجود دارم. | تهوع | ژان پل سارتر