من واقعا دلم برای گذشته تنگ شده.

نیاز دارم یکی بغلم کنه و در مورد افکارم باهاش حرف بزنم. ولی تا میام حرف بزنم افکارم به یه چیز مزخرف تبدیل میشه که نمیتونم در موردش صحبت کنم.

حداقل یکی ببرتم کتابفروشی تا خوشحال بشم.

تنها خواستم از همه تو کل هفته:

سرزمین مادری، رویای اجدادی کجاست؟ مردم این شهر می‌پرسند آبادی کجاست؟ ما به گرد خویش می‌گردیم آه ای ساربان! آرمان‌شهری که قولش را به ما دادی کجاست؟ ای رسولِ عقل! ما را بگذران از نیلِ شک! گر تو موسی نیستی موسای این وادی کجاست؟ خنده‌های عیش ما جز خودفراموشی نبود! این هم از مستی که فرمودی! بگو شادی کجاست؟ باد در فکر رهایی روی آرامش ندید! راه بیرون رفتن از زندان آزادی کجاست؟ -فاضل نظری

-

-

من درد مشترکم... مرا فریاد کن!

-

امروز یه بیت شعر که گوشه‌ی کتابم نوشته بودم رو یکی از دوست‌هام دید و در حالی که اکلیل ازش میبارید و کلی ازش تعریف میکرد گفت این شعر از کیه؟ و من اینجوری بودم که منننن.