"انسان اندوهش را فراموش نمیکند، بلکه خود را وادار میکند آن را تاب بیاورد."
-ژرژ ساند/ نامه به گوستاو فلوبر.
شاعرِ آیینهها
دفترچهی سیاه کوچیکم توی جیبم سنگینی میکنه.
هر روز توش مینویسم. و همهچیز منتهی میشه به غم. و غم سنگینه. غم واژهها رو میشکونه.
شاعرِ آیینهها
هر روز توش مینویسم. و همهچیز منتهی میشه به غم. و غم سنگینه. غم واژهها رو میشکونه.
کلمات از گلوم خارج نمیشن، چون توی حصار بغضی که مدتهاست نشکسته گیر میکنن. اما دست هام، هر چقدر هم که لرزون باشن میتونن اشکهام رو با جوهر آبیِ خودکار سرازیر کنن روی کاغذ.
چون هر چیز که در من خاموش بشه، دستهای لرزونی که واژههارو به تصویر میکشن خاموش نمیشه.