از سکوت اتاقم و دفترچهای که صفحات خالیش منتظرمان خوشم میاد. از اینکه بتونم خودم با کلماتی که به زبون نمیآرم و روی کاغذ ثبتشون میکنم این جریان تنهایی رو هدایت کنم. دوست دارم از آدمها بنویسم. انگار زمانی که ازشون دورم، شخصیتشون رو بهتر میبینم. و از هیچچیز بیشتر از این لذت نمیبرم که هرچه هم بنویسم، کلماتم تموم نمیشن. دستکم نه الان.