"طرز ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺲ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺷﻪ،
ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺷﯿﮏ ﻧﻤﯽ ﭘﻮﺷﻪ، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺁﺭﺯﻭﯾﯽ نمی کنه، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ نمی دﻩ،
یکی دیگه به خودش نمی رسه، ﯾﮑﯽ مدام ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ غمگین ﮔﻮﺵ می دﻩ،
ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ عکس ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﯼ نمی گیره، یکی محبت نمی کنه، یکی دیگه محبت نمی پذيره،
اینجوریه که ﺍﮐﺜﺮ ﺁﺩﻣﺎ توی ٣٠ ﺳﺎﻟﮕﯽ یا زودتر ﻣﯽ ﻣﯿﺮن و توی ٨٠ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺩﻓﻦ می شن."
برای من گل نرگس بخر. به یاد من زیر بارون قدم بزن. چندتا آهنگرو بذار فقط برای اینکه من و تو باهم گوش کنیم. برام کتاب بخر و صفحهی اولش یادداشت بذار.
پلکهامرو ببوس. شال گردن خودترو بهم بده. وقتی سرد بود دستهامو بذار توی جیبت. از عطر خودت برای من بزن، بذار بوی تو رو بدم.
دوستم داشته باش، ساده و شدید، همیشه..
داشتن یه آدم که دوستت داشته باشه میدونی چجوریه؟
اینجوری که انگار تو یه چاه عمیق افتادی، پات شکسته، لباسات خیس و کثیف شده، گشنته، تشنته، دلت میخواد گریه کنی و هیشکی هم صداتو نمیشنوه و یهو یه طناب برات میوفته پایین!
اون آدم دقیقا حکم اون طناب نجات دهندرو داره برات تو سخت ترین روزای زندگیت.
توی فیلم closer ناتالی پورتمن میگه: «این عشق که میگی کجاست؟ من نه میبینمش، نه لمسش میکنم، نه احساسش میکنم،
من فقط می شنوم، کلمه هایی رو میتونم بشنوم ولی من نمیتونم با این کلماتِ آسونی که میگی هیچ کاری کنم.
ثابت کنید حرفاتون رو، نذارید عشق فقط یه کلمه توخالی باقی بمونه..»
من ازجمله ی "فدای سرت" خیلی خوشم میآد، بهم حس امنیت میده.
اینجوریه که فدای سرت داری گند میزنی به همه چیز، فدای سرت غذا سوخت، فدای سرت چای ریخت، فدای سرت نمرت کم شد، فدای سرت نتونستی، فدای سرت نشد، نرسید، نرفتی، نیومدی،
فدای سرت.🤍