همیشه چیزای بد با حضور يه دوست خوب قابل تحمل میشن!
مثلا فرض کن با اونی که دوستش داری ساعتها توی ترافیک باشی، یا اصلا بری دنبالش نیم ساعت تو رو معطل کنه. میبینی؟!
این چیزای ساده خیلی راحت عصبیت میکنه، اما اگر اونی که دوستش داری باشه، تو واسه هیچکدوم از اینا ذرهای اعتراض نمیکنی. همینه که میگن آدم توی جهنم باشه، اما اونی که دوست داره کنارش باشه…
«کسی نوشت و خوب هم نوشت: دیگر انرژی لازم برای دوستیهای بیمعنی، تعاملات اجباری و مکالمههای غیرضروری را ندارم.»
”در خیابانهایی که هرگز آمد و شد نداشت، در ساعاتی که میدانستم مشغولِ کار است،
در خانههایی که اصلاً صاحبانِ آنها را نمیشناخت، همیشه منتظرش بودم..“
او زخم میزد،
و من به همه میگفتم در چشمانش معصومیتی بیمانند موج میزند.
عشق، آدم را احمق میکند… شاید هم ناباور...
متعهد بودن؛ چیزی نیست که همزمان با اسمی که توی شناسنامهات میره تو درونت هم جا بگیره.
متعهد بودن به قلب آدم ربط داره؛ که تا نگاهت خواست به کسی بیوفته قلبت یادآوری کنه که جای کس دیگه ای رو نداره و با مناسب ترین گزینه پر شده.
که تا بحثی شد و دلت هرچیزی خواستی بجز بغلش قلبت یادآوری کنه که فقط یک جا آرومی و اونجا هم کنار اونه.
متعهد بودن انداختن یک حلقه توی دست نیست، به تنها نبودن و بودن کسی هم ربطی نداره. متعهد بودن یعنی یکی رو داشته باشی چه تو واقعیت چه تو رویا، یکی که دلتو ناجور صاحب شده و نمیتونی کس دیگه ایو بجز اون ببینی، چه برسه بخوای باهاش ارتباط برقرار کنی.
متعهد بودن وظیفه نیست و حتی انجام دادنیم نیست. یچیزیه که خودش به وجود میاد و اگه دیدی با کسی هستی و توی طرفت به وجود نیومده بدون رابطت از اولشم یک اشتباه بوده.