دلخوش باش به باریکه ی نوری که از بین چین های پرده، روی تخت تابیده، به کتاب نیمهکارهی روی میز، به داغی فنجانت در هوای سرد. دلخوش باش به دو صندلی که هنوز روبهروی هماند، به تنظیم کردن زنگ ساعت برای صبح فردا، به دفترچهی کوچکی که رویاهایت را نگه میدارد!
که معنیِ همین ریز ریزهای ساده، شاید "زندگی ادامه دارد" باشد.
جای خالی آدما با چی پر میشه؟ یادش بخیر؟ روحش شاد؟ آدمای جدید؟ بنظرم جای خالی آدما با همون کلمهها و لحن و آهنگ بخصوصی که داشتن پر میشه و یادآوریش، لحظه لحظهی حضور اون شخصو تداعی میکنه.
نکته اینجاست که جای خالیشون به هر ترتیبی پر میشه ولی خودشون ممکنه دیگه هیچوقت تکرار نشن.