‏جای خالی آدما با چی پر میشه؟ یادش بخیر؟ روحش شاد؟ آدمای جدید؟ بنظرم جای خالی آدما با همون کلمه‌ها و لحن و آهنگ بخصوصی که داشتن پر میشه و یادآوریش، لحظه لحظه‌ی حضور اون شخصو تداعی میکنه. نکته اینجاست که جای خالیشون به هر ترتیبی پر میشه ولی خودشون ممکنه دیگه هیچوقت تکرار نشن.

وقتی دوريم، همه چيز يه جور ديگه ست! نميشه رفت تا دمِ درِ خونش، ديدش و برگشت. نميشه قرارِ صبحونه فردا رو گذاشت! نميشه گفت فردا ميايی بريم تا بازار؟! نميشه رفت.. نميشه! وقتی دوريم، یه چيزای معمولی ديگه اونقدر رويايی ميشن كه يهو فكر می كنی وقتی نزديك بود خيلی خوب بود! معمولی نبود...

سپس در گوشم گفت: حالم چیزی شبیه نشستن در وسط میدان جنگ و فکر کردن به نُت‌های گنجشک‌ها در سپیده‌دم است.

اینجا رو فراموش کن. برو دنبال قلبت. ما فقط یه بار زندگی می‌کنیم.. تو باید رویاهات رو زندگی کنی! هیچ‌کس دیگه‌ای قرار نیست این کارو واست انجام بده.

یکی از زیباترین اتفاقای زندگی هر کسی، انجام دادن کاریه که انگار دقیقا برای اون کار ساخته شده. متاسفانه این اتفاق برای همه نمی‌افته.

خداوند دایره انسان‌های اطراف شما را کم می‌کند چون مکالماتی را می‌شنود که شما نمی‌شنوید!