بر سرِ خاکم پس از صدسال اگر نامت بَرَند آتش آهم بسوزاند همه گور و کفن . . .

درد یعنی بر خلاف آنچه می پنداشتم غم درو کردم اگرچه بذر شادی کاشتم… - سیدتقی سیدی

آمل/ فیلبند.

دلی که بسته‌ی زنجیر زلف یاری نیست به پیش اهل نظر هیچش اعتباری نیست

او بود دفتر شعری که شرحِ دیوانگیش بسیار است.

شاید یک شخص، آن‌قدر که میل به درک شدن دارد، میل به دوست داشته شدن، ندارد. - جورج اورول | ۱۹۸۴

و او نمی‌دانست تا چه حد می‌تواند بماند، نمی دانست تا کجا قرار است دوام بیاورد و به رو نیاورد راضی نبودنش را. ولی مثل همیشه ادامه میداد و امید داشت که از آن به بعدش دیگر مثل قبل نباشد. مثل تمام لحظاتی که درد داشت و هیچکس ندانست و نخواهد دانست، چون کسی لیاقت دانستنِ او و حالاتش را نداشت . . .

شیشه ها را شکست و رد شد، امّا آخرین آنها آیینه بود.