او بود دفتر شعری که شرحِ دیوانگیش بسیار است.

شاید یک شخص، آن‌قدر که میل به درک شدن دارد، میل به دوست داشته شدن، ندارد. - جورج اورول | ۱۹۸۴

و او نمی‌دانست تا چه حد می‌تواند بماند، نمی دانست تا کجا قرار است دوام بیاورد و به رو نیاورد راضی نبودنش را. ولی مثل همیشه ادامه میداد و امید داشت که از آن به بعدش دیگر مثل قبل نباشد. مثل تمام لحظاتی که درد داشت و هیچکس ندانست و نخواهد دانست، چون کسی لیاقت دانستنِ او و حالاتش را نداشت . . .

شیشه ها را شکست و رد شد، امّا آخرین آنها آیینه بود.

--

یه دو دیقه کاندید نشید ببینیم چه غلطی داریم میکنیم . . .

من اگه میتونستم به گذشته برم؛ نمی‌رفتم که چیزی رو تغییر بدم می‌رفتم که بعضی چیزا رو فقط دوباره احساس کنم... همین!

ما ز خود گم گشته بودیم از تو تا بودیم دور خویش را امروز در پیش تو پیدا کرده‌ایم - فیاض لاهیجی

امانت را اگر آن‌چنان که داده شده، برنگردانند، نه صاحب‌امانت را خوش آید، و نه رسم امانت‌داری و جوان‌مردی باشد.. این دل‌ها نه آن است که اول‌روز به ودیعه گذاشتند.. این اجسام سیاه چروکیده -که ابتدا جسم نبود؛ بل روح بود و معنا-، مجروح از تیغ کبر و حسد، فسرده از فرط طمع و تا بنیاد، آلوده به شرک را چگونه بر صاحب‌قلوب عرضه کنیم..؟ روزی که قلب‌ها بر کفه‌ی میزانند...