اگر گوشه‌ی خلوتی پیدا کنم، آب همه‌ی دریاها را گریه خواهم کرد ... _ عباس معروفی

منو و مرضی درحال فرستادن 700 پست برای همدیگه تو یه ساعت درحالی که اگه محتوا دایرکتمون لو بره یا از مدرسه اخراج میشیم یا میریم تو گونی🙏🏻

تصور اینکه دبیرستان میرتقی ای وجود نداره که سرکلاسش چرت نیمروزی بزنم روحمو آزار میده

واقعا من کجاست

I close my eyes and all I see is you....

«بارِ شرمِ زنده ماندن» یا «عذابِ زنده‌ماندن» (Survivor's Guilt) احساسی است که بعضی افراد پس از یک اتفاق تلخ تجربه می‌کنند؛ وقتی فکر می‌کنند چرا آن‌ها زنده مانده‌اند یا حالشان خوب است، اما دیگران آسیب دیده‌اند، رنج کشیده‌اند یا از دنیا رفته‌اند. مثلاً کسی که در یک حادثه جان سالم به در برده، ممکن است با خود بگوید: «چرا من زنده ماندم و او نه؟» یا «من حق ندارم خوشحال باشم وقتی دیگران این‌همه رنج کشیده‌اند.» این احساس معمولاً از همدردی، اندوه و احساس مسئولیت می‌آید، نه از یک اشتباه واقعی. در زبان ادبی، «بار شرم زنده ماندن» می‌تواند به این معنا باشد که انسان از زنده بودن خود در برابر رنج یا فقدان دیگران احساس سنگینی و اندوه می‌کند؛ گویی زنده ماندن باری است که بر دوش او گذاشته شده است.

Oh ,baby doll I just can't move on....

🖤🕊

بار شرم زنده موندن؟؟ من قول میدم که روز موعود جای تک تک اونایی که آسیب دیدن و از دنیا رفتن شادی کنم و نزارم یادشون بی پاسخ بمونه.

روز موعود برسه و خوشحال باشیم با غمشون چیکار کنم؟

غمشون غمه ماعه شادیشونم شادیه ماعه اون روز همشون شادن...