- عمه دستمو رها کن الان رفتنم لازمه..

#زیرِ_خیمه روایتِ پنجم، جوهرِ مردانگی؛ روزِ پنجم محرم الحرام . امشب به پسر بچه‌هایی که به هیئت می‌آیند، به‌طور ویژه توجه می‌کنم... آن‌ها صبر نمی‌کنند قد بکشند، تا از خودشان جربزه نشان بدهند. که کمک دست پدر باشند در کارهای سخت. که مراقب خواهر و مادرشان باشند... از همان کودکی گلویشان را باد میکنند و در صدد اثبات غرور و شجاعت خود هستند... کمی آن طرف.تر گرد و غبار بلند است، دستش محکم میان دستان عمه اسیر شده... قدش کم و غیرتش زیاد است... غیرت، ارثیه پدریِ عبدالله است... بیشتر از هروقت دلتنگ پدر است و به سوی میدان پرواز می کند... آن دست‌هایی که در کوچه نشد جلوی ضربه را بگیرند حالا فدای عمو شده‌اند... عبدالله انتقام کوچه را گرفته... [ @sarallah_zanjan_kh ]

[قاسم پسر حسن] حسن بن علی در همهٔ مدینه شهره به زیبایی است. بلندقامت و پهن‌شانه. با ریش‌های پرپشت و چشمانی درشت. مردم برای تماشای چهره او اطرافش جمع می‌شوند. مردان گاه دخترانشان را برای ازدواج به او عرضه می‌کنند. چشم همه شهر، از مرد و زن خیره به جمال اوست و دشمنانش حتی، محو این همه زیبایی‌اند. حسن به چیز دیگری هم اما شهره است. به شمشیرگردانی‌های خیره‌کننده و تاختن‌های بسیار در جنگ‌. در جمل شیر غرّانی بود. غبار سم اسبش، تمام صحنه را تیره کرد. یکه و تنها به قلب سیاههٔ سپاه دشمن رفت و شتر فتنه را پی کرد. شالوده سپاه ناکثین از هم پاشید. آن زیبایی فوق‌النهایه و آن شمشیرچرخانی بی‌نظیر دندان‌قروچه‌ شد، کینه‌ شد، حقد شد و نشست توی دل کریه‌المنظرهای حسود شکست‌خورده. پسری سیزده ساله، کشیده و استخوانی، سیاه‌چشم و پهن‌شانه با صورتی سپید و درخشان از خیمه بیرون می‌جهد. در غایت زیبایی. ماه‌پاره. وَ کانَ وَجهه کَفلقَة القَمر. سوار بر اسب در میانه میدان، شمشیر می‌گرداند و حریف می‌طلبد. شمشیر می‌گرداند و فریاد می‌کند. منم قاسم پسر حسن! همهمه در سپاه کفر می‌افتد. حسن. حسن. صدای هزاران «سین» از تلفظ اسم حسن در سپاه می‌پیچد. دندان‌قروچه می‌شوند. کینه‌ها و حقدها باز زنده می‌شود. کریه‌المنظرهای حسود، بدنظرهای پلید چشم دیدن جوانک را ندارند. پس زخم به صورتش می‌زنند. باز شق‌القمر. و می‌دانند که او بعد از پدر، شیرینی دل بنی‌هاشم است. پس کندوکندو می‌کنندش. گویی که ظرفی عسل در میان میدان شکسته. گویی که انتقام شیری دلیر را از غزالی جوان می‌گیرند. ق ا س م. پسر حسن! «مهدی مولایی» @m_molaie110

#زیرِ_خیمه روایتِ ششم، در آستانه‌ی بهشت؛ روزِ ششم محرم الحرام . تبلور زمانی اتفاق می‌افتد که آن‌ها در عشقِ امام ذوب شوند و گاه در یک لحظه مثل حر و گاه در تدریج مثل عابس جان و روح مذاب‌شان، جامدی استوار و راسخ در راه دین شود. نوجوانی ایستگاه بهشتی تبلور است... این شب‌ها در هیئت نوجوان‌هارا که به حرف بگیری، احلی من العسل از زبانشان نمی‌افتد... آنها بازی را رها کرده‌اند... شور و هیجان و تفریح‌های رنگارنگ‌شان، رنگ باخته، بی‌مقدار شده است... آنها ترجیح می‌دهند در ورودی هیئت بایستند و کیسه‌های کفش را به دست مردم بدهند. کتری آب را حمل کنند و انگشتان و بازو هایشان درد بگیرد... گویی حق با آنهاست... گویی برای امام بودن و در عمق کلامش غرق شدن، احلی من العسل است... این را شوق چشمان قاسم می‌گوید... پاهای بی‌قرارش می گوید‌... نامه را از دست مادر می‌گیرد و به خط نورانی امام شهید، پدر عزیزش بوسه می‌زند... و به سمت خیمه عمو پرواز می‌کند. [ @sarallah_zanjan_kh ]