ببخش منو

چقدر بی اهمیت شدی

جای بزرگی رو از دست دادی

نمی‌گم من وسعتی داشتم که بتونم تو رو کامل تو آغوش خودم بکشم ولی هر چقدر که وسعت داشت همش‌ متعلق به تو بود‌.

تعلق چیز عجیبیه، تعلق نداشتن عجیب تر.

و بد تر از همه این ها تعلق نداشتن به چیزی که قبلا تعلق داشتیه.

به نظرم فکر کردن مثل خط چشم کشیدنه، هر چقدر بیشتر بهش فکر می‌کنی بیشتر تلاش می‌کنی همه چیز رو منطقی تر جلوه بدی و سعی می‌کنی دلایل موجه برای خودت بیاری ولی هر چقدر بیشتر به اعماق قضیه می‌ری به یه سری افکار می‌رسی که تصوراتت‌ رو از اون آدم خراب می‌کنه.

(خط چشمم هر چقدر بیشتر باهاش ور بری خراب تر میشه)

ببخشید چرت و پرت می‌گم