از این اپ میتونید در تجمعات، راهپیمایی ها، پشت شیشه خودرو، مراسمات، انتقال پیام در جاهای شلوغ به افراد یا فرد مقابل، مراسمات مذهبی، پیاده روی اربعین، ویترین ها، و ... استفاده کنید.

شاهد عملیات پرچم دروغین اسرائیل هستیم؟ #فلای‌دبی

امشب هم پردیس اندیشه میهمان مردم مبعوث یکی از شهرستان ها بود همین را فعلا بگم که ... امان از دل پر مردم مبعوث و ننگ بر کسانی که دهان مطالبه گر مردمان بصیر جهادگر خیابان را میبندند ذره ای تلاش برای شکستن این انحصار گرایی و سوظن به مطالبات مردم و جوانان وطن در شهرستان ها قطعا عمل صالح هست و باید مورد توجه انقلابیون توانمند قرار بگیره

خیلی خوب و شایسته بود که اگر برگزار کننده مراسمات و تجمعات شبانه تقدیر میشه قبلش از مردم همان تجمع یه ارزیابی میشد!

پیام‌رسان عقب‌افتاده‌ای در ایران، به اسم ایتا کماکان محدودیت بارگذاری ویدئو را دارد اما به لطف سورس کدهای تلگرام، ظاهر تغییر میدهد. آفتابه لگن هفت دست، شام و ناهار هیچی! من که الان حتی توانایی بارگذاری ویدئوی ۱۵ مگابایتی هم ندارم، شما را نمیدونم! انشالله تعالی یا دشمن یا ملت مبعوث این انحصارگرایی و سواستفاده های فجازی را از بین خواهند برد و یه ملت و امت را آسوده می‌کنند

یک بار برای همیشه: یک شبهه این روزها مطرح می‌شود که: «این‌همه حرف زدن درباره گرانی، اقتصاد، عملکرد مسئولان، سیاست خارجی، حجاب و مسائل فرهنگی باعث شده بعضی مردم، مخصوصاً اصلاح‌طلب‌ها، بی‌حجاب‌ها و غیرمذهبی‌ها، دیگر در تجمعات نیایند؛ پس این مطالبات با وحدت و انسجامی که رهبری گفته‌اند منافات دارد.» بیایید یک لحظه از فضای شعار فاصله بگیریم و ببینیم خودِ اسلام و خودِ امام و رهبر انقلاب چه گفته‌اند. اول یک سؤال: آیا «#وحدت» یعنی همه مردم باید درباره همه چیز دقیقاً یک جور فکر کنند؟ اتفاقاً پیام اخیر رهبر انقلاب، آقا سید مجتبی خامنه‌ای، در هفته وحدت ۸ شهریور ۱۴۰۵ خیلی روشن جواب این سؤال را داده است. ایشان صریحاً گفته‌اند مقصود از وحدت این است که «نقاط مشترک بین همگان، محور و اصل قرار گیرد» و تصریح کرده‌اند که مردم با وجود تفاوت‌های مذهبی، فکری، فرهنگی و سیاسی می‌توانند در یک وحدت عمومی کنار هم قرار بگیرند. پس اول باید این را بفهمیم: اختلاف‌نظر، مساوی تفرقه نیست. تفاوت سلیقه، مساوی شکاف اجتماعی نیست. حتی اختلاف سیاسی هم لزوماً ضد وحدت نیست. آن چیزی که وحدت را می‌شکند، «تنازع»، دشمنی، توهین، خشونت و تبدیل اختلاف‌نظر به صف‌آرایی خصمانه است. خود قرآن می‌فرماید: «وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ» یعنی با هم به نزاع و کشمکش نیفتید که سست می‌شوید و قدرتتان از بین می‌رود. اما قرآن همزمان یک چیز دیگر را هم از ما می‌خواهد: «وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ» یعنی در جامعه باید کسانی باشند که امر به معروف و نهی از منکر کنند. پس نمی‌شود آیه «وحدت» را برداشت و آیات «مسئولیت اجتماعی، امر به معروف، نهی از منکر و عدالت» را گذاشت کنار. قرآن حتی درباره عدالت می‌گوید: «كُونُوا قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ لِلَّهِ وَلَوْ عَلَى أَنْفُسِكُمْ» یعنی برای عدالت بایستید، حتی اگر این عدالت علیه خودتان باشد. حالا بیاییم سراغ امام خمینی: امام اصلاً جامعه اسلامی را جامعه‌ای نمی‌دانست که مردم حرف نزنند و فقط تأیید کنند. ایشان در سال ۱۳۶۰ صریحاً گفت مردم باید بر عملکرد دولت و مجلس نظارت داشته باشند و اگر مردم کنار بروند و نظارت نکنند، کشور ممکن است به تباهی کشیده شود. در جای دیگری حتی صریح‌تر می‌گوید: «درهای انتقاد، گرچه به حق، برای ما بسته باشد» از عیوبی است که باید مراقب آن بود. البته امام همزمان مرز را روشن می‌کرد: انتقاد سالم و راهنمایی لازم است، اما کارشکنی، تضعیف کشور و ضربه زدن به اصل نظام بحث دیگری است. رهبر شهید انقلاب، آیت‌الله العظمی آقا سید علی خامنه‌ای اعلی الله مقامه الشریف هم همین تفکیک را بسیار صریح انجام داده‌اند. در ۱۹ دی ۱۳۹۶ درباره اعتراضات گفتند اعتراض مردم و جمع شدن برای بیان حرف خودشان یک مسئله است و تخریب، آتش زدن، اهانت به قرآن و اسلام مسئله دیگری؛ و تأکید کردند این دو را نباید با هم مخلوط کرد. ایشان درباره خواسته‌های مردم هم گفتند باید به آنها گوش داد، شنید و در حد توان پاسخ داد. در سال ۱۳۹۹ هم به دانشجویان گفتند: مطالبه‌گری را زمین نگذارید. و دقیقاً توضیح دادند که مطالبه‌گری فقط اعتراض نیست؛ باید با پیشنهاد، راه‌حل و منطق همراه باشد و با پرخاش و اهانت قاطی نشود. حتی تصریح کردند که «حرف تند» فی‌نفسه اشکال ندارد، چیزی که فضای گفت‌وگو را می‌بندد تخریب و توهین است. پس یک نکته خیلی مهم اینجاست: مشکل «مطالبه» نیست؛ مشکل می‌تواند «روش مطالبه» باشد. مطالبه گرانی، فساد، اقتصاد، عملکرد مسئولان یا حتی سیاست خارجی، اگر مستدل و مسئولانه مطرح شود، خودبه‌خود ضد وحدت نیست. مطالبه اجرای احکام دینی هم اگر در چارچوب استدلال، قانون، اخلاق و روش درست مطرح شود، صرف اینکه ممکن است بخشی از مردم با آن اختلاف‌نظر داشته باشند، تبدیل به «ضد وحدت» نمی‌شود. اصلاً قانون اساسی هم در اصل هشتم می‌گوید امر به معروف و نهی از منکر یک وظیفه همگانی و متقابل است؛ «مردم نسبت به دولت و دولت نسبت به مردم». حالا برسیم به آن استدلال اصلی: «چون فلان قشر ممکن است با شنیدن این شعارها دیگر در تجمع شرکت نکند، پس این شعارها ضد وحدت است!!» این استدلال از نظر منطقی هم کامل نیست. کم شدن جمعیت یک تجمع، به‌تنهایی ثابت نمی‌کند علتش فلان شعار یا فلان مطالبه بوده است. برای چنین نتیجه‌ای باید شواهد واقعی درباره علت عدم حضور مردم داشت، نه اینکه صرفاً حدس بزنیم. ضمن اینکه اگر قرار باشد ملاک وحدت این باشد که هیچ‌کس از هیچ مطالبه‌ای ناراحت نشود، دیگر عملاً هیچ مطالبه جدی‌ای امکان مطرح شدن ندارد.

یک نفر با مطالبه عدالت اقتصادی مشکل دارد. یکی با مطالبه حجاب مشکل دارد. یکی با سیاست خارجی مخالف است. یکی با سیاست اقتصادی دولت مخالف است. یکی با همه اینها موافق است. راه‌حل اسلامی این نیست که همه ساکت شوند تا مبادا یک نفر ناراحت شود. راه‌حل، همان چیزی است که در پیام اخیر رهبر انقلاب آمده: تفاوت‌ها وجود دارند، اما «#نقاط_مشترک» باید محور قرار بگیرند. ایشان حتی تصریح کرده‌اند که تفاوت‌های مذهبی، فکری، فرهنگی و سیاسی می‌توانند درون یک وحدت عمومی وجود داشته باشند. یعنی وحدت قرار نیست «یک‌شکل کردن مردم» باشد. وحدت یعنی با وجود تفاوت‌ها، روی اصول و منافع مشترک کنار هم بایستیم و اختلاف‌ها را به جنگ داخلی تبدیل نکنیم. پس وحدت حول چی؟ حول اسلام و ارزش‌های مشترک، ایران و منافع ملی، امنیت و استقلال کشور، عدالت، دفاع از مظلوم، مقابله با دشمن خارجی و اصل حفظ جامعه و نظام؛ و در سطح اجتماعی، حول همان نقاط مشترکی که رهبر انقلاب بر آن تأکید کرده‌اند. اگر «وحدت» را این‌طور تعریف کنیم که مردم حق ندارند از مسئولان مطالبه کنند، نتیجه‌اش دیگر وحدت نیست؛ تحکم سکوت است. و اگر «انسجام» یعنی مسئولان نباید مورد سؤال قرار بگیرند، این دیگر نظارت مردمی نیست. امام خمینی می‌گفت مردم باید ناظر باشند. رهبر انقلاب می‌گوید پرچم مطالبه‌گری را زمین نگذارید. قانون اساسی می‌گوید امر به معروف و نهی از منکر نسبت به دولت هم وجود دارد. قرآن می‌گوید برای عدالت بایستید و هشدار می‌دهد نزاع و تفرقه قدرت جامعه را می‌گیرد. جمع اینها یک حرف روشن دارد: مطالبه را حذف نکن؛ اختلاف را به دشمنی تبدیل نکن؛ حق را با بی‌ادبی مطالبه نکن؛ و وحدت را بهانه‌ای برای بستن دهان مردم نکن. جامعه قوی جامعه‌ای نیست که در آن همه یک حرف می‌زنند. جامعه قوی جامعه‌ای است که مردمش بتوانند با هم اختلاف‌نظر داشته باشند، اما بر سر اصول مشترک کنار هم بمانند؛ مسئول را سؤال کنند، اما کشورشان را تخریب نکنند؛ مطالبه کنند، اما به هم توهین نکنند؛ نقد کنند، اما عدالت را فدای جناح و سلیقه نکنند. و دقیق‌ترین تعریف: «وحدت، سکوت همه نیست؛ وحدت، هم‌جهت شدن بر سر اصول مشترک با وجود تفاوت‌هاست.» @dr_omidi