حرف روز 🔰آینده مبهم اتحاد اروپا و آمریکا ✍ عبدالحسین آزاد     تنگه هرمز این روزها به میدان آزمونی سخت برای اروپا تبدیل شده است؛ جایی که باید میان همراهی با سیاست‌های ترامپ و دفاع از منافع حیاتی خود یکی را انتخاب کند. فرانسه در روزهای اخیر پیش‌نویس قطعنامه‌ای را در شورای امنیت دنبال کرده تا آزادی کشتیرانی در هرمز را تضمین کند، اما همزمان مقام‌های این کشور بر ضرورت بازگشت به مسیر دیپلماسی با تهران تأکید کرده‌اند. لندن نیز بدون مشارکت نظامی، بر فشار علیه کشورمان افزوده و در شهریورماه محدودیت‌های تازه‌ای در حوزه‌های انرژی، بانکی، کشتیرانی، بیمه و فناوری وضع کرده، اما در همان بیانیه رسمی تصریح کرده که راه‌حل مذاکره‌شده تنها مسیر بلندمدت برای حل مسئله هسته‌ای ایران است. همین همزمانی فشار و دیپلماسی، مرز سیاست اروپا را با رویکرد واشنگتن روشن می‌کند؛ بروکسل و پایتخت‌های اروپایی می‌خواهند ابزارهای فشار را حفظ کنند، اما ورود به جنگ و تشدید نظامی بحران را هم‌معنای تأمین منافع خود نمی‌دانند.   اروپا در دوره دوم ترامپ با الگوی تازه‌ای از رابطه با واشنگتن روبه‌رو شده است؛ الگویی که در آن آمریکا فقط از متحدانش انتظار همراهی ندارد، بلکه برای واداشتن آنها به پذیرش خواسته‌هایش از تعرفه، تهدید اقتصادی، فشار امنیتی و حتی مناقشه بر سر قلمرو یک عضو ناتو نیز استفاده می‌کند. بحران گرینلند نقطه عطف این روند بود؛ ترامپ در اوج فشارها برای واگذاری این سرزمین، تهدید کرد بر چند کشور اروپایی تعرفه وضع می‌کند و حتی استفاده از زور را نیز در مقطعی منتفی ندانست. واکنش اروپا صرفاً دیپلماتیک نبود؛ مقام‌های اروپایی از امکان اقدامات متقابل اقتصادی سخن گفتند و شورای اروپا بر حاکمیت دانمارک و گرینلند تأکید کرد. ماجرا به گرینلند ختم نشد و تعرفه‌های تجاری، فشار برای افزایش هزینه‌های دفاعی، تهدید به کاهش تعهدات نظامی آمریکا در اروپا و اختلاف بر سر نحوه پایان جنگ اوکراین، به تدریج این پرسش را برای پایتخت‌های اروپایی پررنگ کرده که آیا هر تصمیم واشنگتن الزاماً در خدمت امنیت اروپا نیز هست یا خیر.   مسئله امروز اروپا فقط اعتماد داشتن یا نداشتن به آمریکا نیست؛ مسئله این است که متحدان اروپایی تا چه اندازه می‌توانند در برابر تصمیمات واشنگتن حق انتخاب مستقل داشته باشند. مشاهدات چند ماه گذشته نشان می دهد  بروکسل در برابر فشار ترامپ، گاهی مذاکره می‌کند، گاهی امتیاز می‌دهد و گاهی نیز مرز می‌کشد. اما هرچه این فشارها بیشتر به منافع مستقیم اروپا، حاکمیت اعضای آن یا امنیت اقتصادی و نظامی‌شان برخورد کند، فاصله میان «ائتلاف» و «تبعیت» برای اروپایی‌ها مهم‌تر می‌شود. اروپا در قبال ایران مسیر متفاوتی از همراهی کامل با واشنگتن را دنبال کرده است؛ از یک سو تحریم‌ها، فشارهای سیاسی و مواضع سخت‌گیرانه درباره برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای و توان موشکی کشورمان را حفظ کرده و حتی دامنه این فشارها را افزایش داده، اما از سوی دیگر ورود مستقیم به جنگ و تجاوزگری را راه‌حل اختلافات نمی‌داند. فرانسه و انگلیس نمونه روشنی از همین سیاست دوگانه‌اند.   با این حال، این فاصله‌گذاری را نباید به معنای مصون ماندن اروپا از هزینه‌های جنگ تلقی کرد. بحران هرمز مستقیماً به اقتصاد اروپا سرایت کرده و افزایش قیمت انرژی، هزینه سنگینی بر کشورهای این قاره تحمیل کرده است. فرانسه همین روزها از اتحادیه اروپا خواسته برای مهار قیمت انرژی اقدام فوری انجام دهد؛ قیمت گاز اروپا در سال جاری از حدود ۲۷ یورو به ۸۰ یورو به ازای هر مگاوات‌ساعت رسیده و قیمت نفت نیز از مرز ۱۰۰ دلار عبور کرده است. بر اساس برآورد کمیسیون اروپا، از آغاز بحران منطقه در سال ۲۰۲۶، کشورهای عضو اتحادیه حدود ۵۳ میلیارد یورو هزینه اضافی برای واردات سوخت‌های فسیلی پرداخته‌اند. بنابراین احتیاط اروپا را نمی‌توان صرفاً حاصل یک انتخاب سیاسی موفق یا فاصله گرفتن از ترامپ دانست؛ اروپا خودش یکی از پرداخت‌کنندگان هزینه جنگ است و چاره‌ای جز محدود کردن دامنه بحران ندارد. به نظر می رسد برای بروکسل، مسئله اصلی جلوگیری از بحرانی است که هزینه آن را اقتصاد و شهروندان اروپایی نیز باید بپردازند. @e_beman

▼ گزارش روز 🔰رویای حاج قاسم محقق شد ✍ بهرام بختیاری       پس از بیست و سه سال تحمل سایه سنگین اشغال، بغداد سرانجام روزی را جشن گرفت که آخرین نظامی ارتش تروریستی آمریکا خاک عراق را ترک کرد. این لحظه تاریخی، تحقق رویایی بود که شهیدان مقاومت حاج قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس برای آن جان دادند و امروز ملت عراق آن را به‌عنوان آغاز دوران حاکمیت ملی و تعیین سرنوشت خود گرامی می‌دارد. در مراسمی که با عنوان «اثری از آنها باقی نخواهیم گذاشت» برگزار شد، اقشار گوناگون مردم عراق گرد هم آمدند تا شادی خود را از خروج آخرین نظامی اشغالگر ابراز کنند. این جشن، تنها محدود به هواداران مقاومت اسلامی نبود، بلکه طیف‌های مختلف مردمی نیز در آن حضور داشتند تا بگویند عراق دیگر زیر سایه اشغال نفس نخواهد کشید.   شرکت‌کنندگان در این مراسم، این پیروزی را نتیجه صبر مادران، خون شهدا و ایستادگی مردان مقاومت اسلامی می‌دانستند. آنان تأکید کردند که این کارناوال به ابتکار مقاومت اسلامی و با هماهنگی همه اقشار ملت عراق برپا شده و فرزندان مقاومت عهد بسته‌اند حاکمیت کشورشان را پاس بدارند. جمعیت حاضر یادآور شد که این لحظه تاریخی یک‌شبه رخ نداده، بلکه حاصل سال‌ها تقابل و مقاومت در برابر اشغال نظامی خارجی است و خون پاک شهدای مقاومت نقشی برجسته در بیرون راندن نیروهای خارجی داشته است. این روز، روزی ویژه در زندگی ملت عراق توصیف شد؛ روزی که خروج اشغالگر به برکت تلاش‌های مقاومت اسلامی، خون شهدا و حمایت جمهوری اسلامی ایران محقق شد؛ همان حمایتی که پیش‌تر در طرد داعش نقشی واقعی داشت و تا رسیدن به این روز ادامه یافت.   رهبران گروه های مقاومت عراق نیز این مناسبت را رویدادی تاریخی دانستند و گفتند خروج اشغالگر آغاز دوران جدیدی برای حفظ حاکمیت، خاک و وطن است. این روز با خون شهدای ابرار مقاومت اسلامی که جان خود را فدای این وطن کردند و با ایستادگی، ثبات، عزم و اصرار آنها در میدان‌های نبرد حاصل شد. در میان اهتزاز پرچم‌ها و شعارهای شادمانی، شهروندان بغداد با تمجید از حمایت‌های بی‌شائبه ملت ایران گفتند که کسی که انبارهای نظامی ایران را به روی عراق گشود و کمک های همه جانبه نظامی و امنیتی کرد، حاج قاسم بود و این فضل و بخشش باید با حمایت و دعا حفظ شود تا خداوند جمهوری اسلامی ایران را در این برهه حساس در برابر خطرات حفظ کند.   حاضران در این جشن تأکید کردند که همه عراقی‌ها از این دستاورد بزرگ شادمانند و به جهان پیام می‌فرستند که اگر خواهان شادی، آرامش و وحدت هستند، باید از هر سایه اشغال رها شوند. بدین‌ترتیب عراق صفحه‌ای از صفحات اشغال و حضور خارجی را برای همیشه بست و این پیروزی، ثمره سال‌ها مقاومت و فداکاری بود که با حمایت جمهوری اسلامی ایران و هدایت شهید حاج قاسم سلیمانی به دست آمد. ملت عراق امروز با افتخار به گذشته مقاومت خود می‌نگرد و آینده‌ای را تصویر می‌کند که در آن، سرنوشت کشورش به دست خودش رقم می‌خورد. @e_beman

✅ عمان اخیرا رویکرد خصمانه‌ای نسبت به ایران پیدا کرده است. این کشور که تحت نفوذ شدید انگلستان قرار دارد جزو اولین کشورهایی بود که پروازهای خود را به ایران قطع کرد. بند ‘خصب’ این کشور نیز به یکی از اصلی‌ترین ترمینال‌های دور زدن تنگه هرمز تبدیل شده است. ایران تاکنون همواره عمان را بیرون بانک اهداف خود نگهداشته اما ممکن است این روند در درگیری بعدی تغییر کند. @e_beman

🔻 معادله‌ای که دشمن هنوز نتوانسته حل کند. 🔹 این روزها تهدیدهای آمریکا و اسرائیل علیه ایران دوباره جدی‌تر شده؛ اما پشت این هیاهو، یک واقعیت مهم وجود دارد: مسئله دشمن فقط «زدن ایران» نیست؛ مسئله اصلی، مدیریت فردای آن حمله است. 🔸 آمریکا توان نظامی بالایی دارد و نباید آن را دست‌کم گرفت؛ اما تجربه سال‌های اخیر نشان داده که قدرت ضربه‌زدن، الزاماً به معنای قدرت تحمیل نتیجه سیاسی نیست. ایران کشوری نیست که بعد از یک حمله، سناریو مطابق نقشه طراحان جنگ پیش برود. 🔹 اسرائیل بیش از هر زمان دیگری تلاش می‌کند پرونده ایران را به یک تصمیم فوری برای واشنگتن تبدیل کند؛ اما سؤال ساده‌ای وجود دارد: اگر آمریکا و اسرائیل ضربه بزنند، ایران چگونه پاسخ خواهد داد و منطقه بعد از آن چه شکلی خواهد داشت؟ 🔸 این سؤال فقط در تهران مطرح نیست. کشورهای عربی منطقه هم می‌دانند جنگ با ایران چیزی نیست که بتوان از بیرون تماشا کرد. هرمز، انرژی، کشتیرانی، پایگاه‌های نظامی و اقتصاد منطقه، همه می‌توانند بخشی از این معادله شوند. به همین دلیل، افزایش رایزنی‌های امنیتی و سیاسی در منطقه را نباید اتفاقی دید. 🔹 حتی جابه‌جایی یا کاهش حضور برخی نیروهای آمریکایی در منطقه را هم نمی‌توان صرفاً «عقب‌نشینی» نامید. بخشی از آن می‌تواند بازآرایی برای کاهش آسیب‌پذیری باشد. اما یک واقعیت پابرجاست: جابه‌جایی نیرو، جغرافیای منطقه را تغییر نمی‌دهد. 🔸 از سوی دیگر، جنگ فقط در آسمان و دریا تعریف نمی‌شود. امنیت مرزها، مقابله با نفوذ و گروه‌های مسلح و جلوگیری از شکل‌گیری جبهه زمینی، بخش دیگری از همین معادله است. و در کنار همه اینها، یک میدان مهم‌تر هم وجود دارد: اقتصاد و افکار عمومی. 🔹 فشار بر بازار ارز، ایجاد اضطراب اقتصادی، بزرگ‌نمایی اخبار منفی و القای حس بی‌پناهی، می‌تواند مکمل فشار نظامی باشد. اینجاست که باید هوشیار بود؛ مشکلات واقعی اقتصادی را باید حل کرد، اما اجازه نداد جنگ روانی دشمن به بحران اعتماد تبدیل شود. 🔸 درباره مذاکره هم مسئله همین است. ایران می‌تواند مذاکره کند، اما مذاکره زمانی معنا دارد که ابزار تأمین منافع ملی باشد؛ نه اینکه فشار نظامی تبدیل به اهرمی برای گرفتن امتیاز یک‌طرفه شود. مذاکره بدون قدرت، امتیازدهی است؛ قدرت بدون دیپلماسی هم لزوماً به نتیجه سیاسی نمی‌رسد. 🔻 بنابراین معادله امروز بسیار فراتر از یک حمله نظامی است. سؤال این نیست که آمریکا می‌تواند به ایران ضربه بزند یا نه؛ سؤال این است که آیا می‌تواند از آن ضربه، نتیجه‌ای که می‌خواهد به دست بیاورد؟ 🔰 اینجاست که «نبرد اراده‌ها» آغاز می‌شود. ایران باید تهدید را جدی بگیرد، اما مرعوب آن نشود؛ قدرت دفاعی، انسجام داخلی، اقتصاد، دیپلماسی و هوشیاری عمومی باید هم‌زمان در خدمت منافع ملی قرار بگیرند. چون در نهایت، برنده فقط کسی نیست که بیشتر شلیک می‌کند؛ برنده کسی است که بتواند قواعد بازیِ فردای بحران را تعیین کند. ✍️ دکتر سعید تجویدی @e_beman

😭 زندگی یعنی مرور خاطره های حرم... #حرم-مطهر-امام-رضا❤️ ✌دانش آموزان امروز در جوار امام هشتم علیه السلام عهد بستند تا ادامه دهنده‌ی راه رفقای شهیدشان باشند... 🕗 ❤️ #حرم_مطهر_امام_رضا(ع) ☑️  به کانال ⟨⟨ انقلابی بمانیم ثامن الائمه ⟩⟩ بپیوندید👇🏼 🇮🇷@e_beman 

🇮🇷🇮🇷🇮🇷 😭😭😭 🌷رفتی و جمعه تلخی سهم این مردم شد💔 ☑️  به کانال ⟨⟨ انقلابی بمانیم ثامن الائمه ⟩⟩ بپیوندید👇🏼 🇮🇷@e_beman