پیام نوروزی حضرت آقا رو که داشتم
مطالعه می‌کردم متوجه قلم و کلام
فوق‌العاده ادیبانه‌ی ایشون شدم:
دغدغه‌ها،
توجه به جزئیات مبتلا به جامعه،
تذکر به مسئولان، ارائه نقشه راهبردی و...
در قالب استعاره‌های دقیق و با
رعایت ظرایف ادبی بیان شدن...
برای من حقیقتا اعجاب‌انگیز بود!
اما حال که در آستانه سال ۱۴۰۵ قرار گرفته ایم، با چند چیز مواجه هستیم.
یکی این است که میهمان عزیزمان ماه مبارک رمضان ۱۴۴۷ را برای همیشه وداع میگوئیم...
ماهی که در لیلة القدر آن دلهایتان متوجه
عالم بالا شد و خداوند مهربان را صدا زدید
و آن حضرت هم نظر مرحمتشان را متوجه
شما کردند...
شما از سرورمان عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف
و خدایش، فتح و ظفر و عافیت و انواع نعم
را خواستید و لابد با سابقه عنایتی که همیشه
به این نظام و این ملت بوده،
انشاءالله یا عین آنچه سؤال قلبی شما بوده
یا بهتر از آن را دریافت خواهید کرد!
همزمان با این وداع که هر چه معرفت انسان‌ها بیشتر باشد، تلخ تر و اندوه بارتر خواهد بود،
هلال سعید و پر یمن شوال‌المکرم را
در آغوش گرم خود می‌فشاریم و با خوف و رجاء
منتظر عیدی حضرت حق تبارک و تعالی هستیم:)
وطن،
یک کلاف مهربانی در هم بافته تاریخی است،
یک حسّ عطوفت انسانی، یک قطعه سنگ مرمر خُرد ناشدنی، پولاد آبدیده، صدای خنده‌ی بی‌دغدغه یک کودک که طنینش
از این سو تا آن سوی خاک می‌رود...
وطن، عشق است، نَفْسِ عشق،
ذات عشق، بلور عشق!
#کتاب برجاده‌های‌آبی‌سرخ
#خسته_نشید
شب بیستم، کفِ خیابان‌های تهران📍
سأصبر حتّی یعلم الصّبر أننی
صبرت علی شیءٍ أمَرّ من الصّبر
انقدر صبر می‌کنم که صبر بداند،
من بر چیزی تلخ‌تر از صبر هم صبر کرده‌ام :)
#السید‌الحبوبی
ما سرزمین غریبی داریم!
اگر آن را بشناسی حتماً عاشقش می‌شوی،
چه روشنفکر باشی چه غیرروشنفکر، هرچه باشی، طبیعت پرشکوه و عظیمِ این سرزمین،
تو را به زانو درمی‌آورد...