ای شهر دوست‌داشتنی! تهران!
بادا که روزهای فراوانی
سرگرم با قدم‌زدنت باشم
از قهوه‌خانه‌های دل‌‌انگیزت
تا کافه‌های آینه‌آویزت
با چای و قهوه هم‌سخنت باشم
ای شهر دوست‌داشتنی! تهران!
جنگنده‌های لاشخور این شب‌ها
از بوی دود و شعله پُرَت کردند
پهپادهای خائن و آلوده
وقتی که خواب بودی و آسوده
همراه کودکان تِرُورَت کردند
من ایستاده پشت پدافندت
با تکه‌سنگ‌‌های دماوندت
تصمیم داشتم سپرت باشم
فریاد انفجار که می‌آمد
با پاره‌های پیرهنم شاید
مرهم به زخم بال و پرت باشم...
محکم بمان که حضرت فردوسی
فصلی به شاهنامه بیفزاید
در وصف پهلوانیِ شیرانت
ای شهر دوست‌داشتنی! تهران!
ای مهد مهربان جوانمردان!
محکم بمان به حرمت ایرانت :)
حُرمتِ کینهٔ کهنه و خاموشِ قبیله‌ات را نگه‌دار!
و تا به زانو در آمدنِ کاملِ دشمن،
به کنایه و اشاره سخن از صلح و دوستی مگو،
و هرگز خویشانت را چنان درمانده تصور مکن
که گویی به سلامی از سوی سرمایه‌داران و ستمگران محتاجند…
#کتاب انقلاب‌‌مابه‌ماچه‌داد؟
#خسته_نشید
شب سی‌اُم، کفِ خیابان‌های تهران📍