به خانوادهام، اساتیدم، مشاورانم؛
به تجربههای تلخ و شیرینم،
به اجتماعی که گاه سخت تبعیدم کرد
و گاه مهربان در آغوشم کشید...
به آزاردهندگانی که روحم را وسعت بخشیدند،
به تشویقکنندگانی که دلگرمیام بودند؛
به چشمهایم که دیدند،
به رنجهایم که ریشههایم را مستحکم کردند،
به قوتهایم که تکیهگاه و ملجأم بودند،
به ضعفهایم که به انسان بودنم معنا بخشیدند؛
به دوستانم که بارها و بارها
دانشآموزِ کلاس آغوشِشان بودم،
به شبهای بیستاره،
به سکوتی که شنیدنم را عمق بخشید،
به تنهاییای که مرا به خودم رساند؛