خیلی اوقات پیش میاد شما با یک شخصی مشکل داری، حالا يا منطقی و يا غیرمنطقی‌. بدیهی‌ترین چیز اینه که زمانی که می‌خوای ابرازش کنی، باید مستقیماً و یا غیرمستقیم به خودش بگی. نه این‌که بری کنار یک‌عده و راجع‌بهش بدگویی کنی، اون‌هم زمانی که خود شخص حتی دلیلش رو نمی‌دونه. و دوم، باید مخاطبت خود شخص باشه. شما هیچ اجازه‌ای نداری راجع‌به اطرافیانش که بی‌گناه هستن نفرت‌پراکنی کنی. مگر حرف‌حساب شما این نیست که ما قلدریم؟ خب. می‌خواستی بگی قلدر که گفتی. دیگه نسبت دادن صفت "سگ" یا "واق‌واق کردن" یا "نوچه" به اطرافیان‌مون، نهایت دریده‌دهانی شما رو می‌رسونه. نمی‌فهمم چرا دوست دارید دست به هر ریسمانی بزنید فقط برای این‌که اون نفرته رو بپراکنید. خلاصه که انقدر خودتون‌رو اذیت نکنید، نیازی به ریم زدن و پنهان‌کاری و بازیگری نیست، پیوی من همیشه مشخصه. همون‌جا نفرت‌هاتون رو بکوبید توی صورتم. تنفر و هیجانات شما ربطی به ممبرهای من یا اطرافیانم نداره.

بعضی هموطنان رو باید ببریم دامپزشکی واکسن هاری بزنن

دیشب قبل از خواب دعا کردم مثل مادر زمانی که فرزندش نیست، سهمش رو کنار می‌ذاره، صدیقه‌ی طاهره سهم زیارت من‌هم کنار بذاره. خوابیدم. صبح مادرم بیدارم کرد گفت این دو روز خل شدی، بلند شو، کوله‌ات آماده‌ست. پاشو لباس بپوش برو.

خوش به سعادت بعضیا

چه‌قدر پشتِ در، عذاب کردنت.

مهم اینه که توی یک کشتی هستیم، بالاخره روی عرشه هم رو خواهیم دید.

‌

چفیه‌ی قرمز و کیف فیروزه‌ای، تلویزیون سمت حرم حضرت عباس. هرگز فراموشش نمی‌کنم. گنبد سیدالشهداء، ازدحام جمعیت، "دعاهامون مستجاب شده"، "من‌هم این‌جام" و البته پدرم که با چشم‌های خواب‌آلود می‌گفت گلشید خانوم جوگیر نشو و خودت‌ و دوستت‌رو گم‌و‌گور نکن.

ولی واقعا گلشید لایق لقب Ma'am و Majesty هست خیلی بهش میاد. اگه گلشید توی سال ۱۹۱۰ میلادی بود ، بنظرم یه بانوی زیبارو با دامن بلند و چشمان آبی تیره توی انگلستان میشد ‌.

یک بار گفتم من اینجام، و بالاخره بودم.

بامداد بود که توی مقام حضرت علی اکبر (ع) توی اون شلوغی هرکی با چفیه قرمز میومد، ذهنم یادِ گلشید می‌کرد-