سلام. من خیلی عاجزانه از چمران و جاسمین، و هریک از ممبران این‌جا که الان در حریمِ حرم مقدس معصومی نفس می‌کشه، می‌خوام برام دعاهای مخصوص و خوب‌ کنن. تاریکی‌های وحشتناکی بهم هجوم آورده. ممنونم.

گلشید عزیزم،از دور گنبد حرم حضرت عباس رو که دیدم عمیقأ به یادت افتادم،حضرت عباس من رو به یاد پدرم امام ابراهیم میندازه؛پدر عزیزمون.کلمه فطرس روی روپوش خادم ها،میکائیل،زیارت امین الله و جامعه کبیره.خیلی برات دعا کردم،کاش همو می‌دیدیم.

اگر روزی شماره‌ات رو داشته باشم قطعا فطرس سیوت خواهم کرد.واقعا برام فطرس رو تداعی می‌کنی که بسیار ارادت خاصی بهشون دارم.

Plan B if love dosen't work

خیلی خوب منعکس می‌شی. زمانی که عیسی روح‌خدا در غار مشغول عبادت بود، چندبار برش نازل شدی. در قامت و چهره‌ی‌های مختلف. پیرمرد پرسش‌گر، زن عشوه‌گر، مار طغیان‌گر. حتی نگاهت هم نکرد. روی گردنت پا گذاشت و خرد شدی.

مفیستوفلس، بلزبع، آزمون‌گر. آشنا. حقیقت اجتناب‌ناپذیر اینه که تاریکی تو برای من، به اندازه‌ی روشنایی او آشناست.

نمی‌ذاری حتی چند روز بگذره. هرکجا بری با خودت اون جام زهر گس‌مزه رو حمل می‌کنی، باعث می‌شی پنج صبح بالا بیارم. تا نفس می‌کشم، با دستانت خفه‌ام می‌کنی. زمانی که بلاخره بال‌هام رو حس می‌کنم، با دندون‌های تیزت تکه‌تکه‌شون می‌کنی. اجازه نمی‌دی پاهام از روی زمین بلند شه. من تمام روز به تابلوی مریم مجدلیه خیره شدم، اما شب که شد باز تو اومدی. همه‌اش می‌آی. نمی‌دونم چرا من‌رو انقدر آشکار زندانی کردی، ولی انگار تو همیشه باید برای من کف بزنی، حارث.

همیشه به من توهم می‌دی، عرق سرد و هذیان می‌بخشی. من‌رو تا کلیسا و کنیسه و مسجد می‌بری و جوری رفتار می‌کنی انگار ایمان دارم. انگار پوزخند نزدی. انگار منتظر نیستی تا من پام رو از حریمِ حرم مبارک بیرون بذارم، تا دوباره با دستانت خفه‌ام کنی. از زانوان سستم سوءاستفاده می‌کنی، کردی، بازهم می‌کنی. از ضعف بدن من تغذیه می‌کنی. می‌خوری، خونم رو قطره قطره می‌خوری و آخر شب، بالأخره، بالأخره، برام کف می‌زنی. منزجرم می‌کنی حارث.

مثلاً عمومی کردیم، بدون اینکه کسی بفهمه یه لطفی بکنید و این رو بازنشر بدید یکم زیاد شیم. بدون اینکه کسی بفهمه، لطفاً.

این‌هم آگاتا و کیف فیروزه‌ای و چفیه‌ی قرمز و تلوزیون سمت حرم حضرت عباس.

And this is Plan A btw.