آن که هرگز-چون کلیدِ گنجِ مروارید- گم نمی‌شد از لبش لبخند، خواه روزِ صلح و بسته مهر را پیمان؛ خواه روزِ جنگ و خورده بهرِ کین سوگند...

کاش واقعاً این قائله‌ی امتحانات نهایی جمع شه. بسه آقا، بسه. شبیه پنیر پیتزا هی کشش می‌دن، هی خوششون میاد. مو روی کله‌ی ما نموند از استرس. گیر کردیم تو برزخ. دارید چیکار می‌کنید واقعاً شماها؟ غیر از اینه که سگ می‌زنه گربه می‌رقصه؟

اصلاً نمی‌خوام برم سمت نمونه‌سوالات که ببینم چند مَرده حلاجم. چونکه "هیچ مَرده حلاجم؛ هیچ مَرده!😭"

کاش امتحانای ماهم یه رشته انسانی بود که فقط ۷ درس عربی امتحان داره ...

۱۰ درس عربیِ تخصصی معذرت.

12درس عربی تخصصی معذرت.

مرا ببر به حرم تا نرفته ام از دست، علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد...

وضعیت:

چنل داشتن این‌طوریه که یه لحظه می‌خوای از صفحه‌ی روزگار محوش کنی، لحظه بعد دلت می‌خواد کل زندگیتو توش پست کنی

با دیدن این پیام سرشار از شعف و خوشحالی‌ام. -قلمِ آقای مولایی واقعاً ستودنی‌ست.