من عموما که به سیر زندگی آدم های خودشیفته ی حداقل اطرافم نگاه می‌کنم خیلی برام ترحم برانگیز میشن این آدم ها عموما شخصیت های تحقیر شده ای دارن که سعی دارن از زیر آتش دیده نشدن و تحقیری که در طول زندگی شدن ققنوس وار بیان بیرون، ولی توَهم رو با اعتماد به نفس اشتباه میگیرن و برای ترمیم اون زخم های درونی سعی میکنن اغراق شده از خودشون تعریف کنن و خودشون رو بی نقص نشون بدن و در کنارش چون این توهم بار اون همه ذلت درونی رو نمیتونه به دوش بکشه برای التیام ، برای جبران از تحقیر دیگران هم کمک میگیرن و اینجوری اون خودِ خالی از پذیرشِ خودشون رو آروم میکنن

سخنان روح خدا امام خمینی انقدر معجزس که انگار همین دو دقیقه پیش بیان شده! سطح ابرقدرتی امام را ببینید روزی که ما در خلیج فارس فقط قایق‌موتوری داشتیم!

مهدیه پیرو صحبت های اخیر کانالت این رو بگم که تمام ارتباط ما با ادما از دریچه حسی و قلبی رد میشه، و دقیقا چون نگاه مذهبی های تند رو این نیست این حس به طرف مقابلشون نمیرسه واقعا. وقتی میگیم مومن آیینه مومنه، یعنی بی حجابی اون طرف مقابل یکی از عیب های باطنی منه. اون حیای ظاهری نداره چون من حیای زبان ندارم.

نظر شما🍀

از شدت زیادی حرف هایی که دارم و باید بزنم به سکوت پناه بردم

نمیدونم چرا وقتی جنگ میشه حال روحی من خوب میشه انقدر از بلاتکلیفی متنفرم ، که حاضرم بمب بخوره تو فرق سرمون حتی ولی اونجوری بلاتکلیف نشینیم که ندونیم تو جنگیم تو صلحیم باید چه غلطی کنیم؟داستان چیه؟تکلیف چه جوریه

قبلنا چهل شب که به محرم مونده بود همه جا پر میشد که چله بگیریم... یواش یواش بوی محرم میومد لاتا دهن آب میکشیدن همه غلاف میکردن الان انگار نه انگار... چی‌سر‌خودمون‌آوردیم ..