i lost myself again but i remember you..

_تو این لحظه دلت واسه کی تنگ شده و دوست داری پیش کی باشه الان؟؟ +این آدم می‌دونی خیال واقعا جوابگو نیست:)

[آخرین لحظه‌ی بودن؛ زیر بارِ غمِ تو.. مرد.]

میدونی که از هم چیزی نمی‌دونیم و این خواسته خودت بود.. من هم لبخند میزنم و میگم "تو هیچی از من نمیدونی" اما؛ این کنایه کوچک و بی نقص ب اندازه آتیش گرفتن بال پروانه سریع و دردناک تموم می‌شه. چون تو انقدر می‌‌دونی که من بدون تو حتآ نمیتونم لبخند بزنم...

چون تو انقدر می‌دونی که..

اما آبیِ تو؛ همیشه خاکستری تر از خاکستری من بود..

پسر واقعا کم آوردم

داستانمون پر شده بود از تراژدی‌هایی که مثل بختک بیخ گلوهامون چسبید.. از همون اول تا دقیقه‌هایی ک داور سوت پایانو می‌زد.

جوری می‌خندید انگار هیچ‌وقت چشم هاش غم رو ندیده ولی یه جایی به بعد پسِ اون معرکه تاریکی؛ انقدر خندید که درد براش گریه می‌کرد..

زمانو گم کردم استلا زمانو گم کردم.

کی اینقد بیکار شدم که وقت کنم تا این حد بشکنم؟