Bang bang

حال و روزم مثل اون پسره مو فرفریه که چفیه انداخته روی شونه هاش. هر شب تنهایی میاد و تو حال و هوای خودشه. انقدر دوست داشتنیه که همیشه تو قابِ دوربین همه عکاسای محل هست و همه میشناسنش. شاید ساده و پاک بودن همینه.

این عموی مهربون همیشه بین جمعیته و برای تجمع کمک جمع میکنه. انقدر دلنشین و مهربون و با انرژی مثبته که فقط کافیه چشمت بخوره به اون صورت نورانی و چشم‌های باحیاش؛ بعد تا آخر شب از این انرژی و حس خوب میتونی پای خیابون بمونی و چشم هات مدام دنبال مردی باشه با یونیفرم سبزرنگ تا بتونی بازم مهربونی رو توی کلمات و رفتار متینش ببینی.

این پرچمِ زرد رنگ‌زیبای فاطمیون‌ هم‌ دستِ یه آقای قد بلند و رشید و بامزه ایه که با عشق و تبحری که بعد از ۷۰ روز بدست اومده ، پرچم رو میچرخونه و با هر بار دیدنش دلم محکم تر میشه برای اومدن و موندن؛ و همیشه یاد آور پیام و هدف والا و بزرگ ما میشه. یاد آور چیزی فراتر از قومیت. چیزی بنام انسانیت و مرتبه ی والای مسلمان بودن.