#تلنگرانه آدمی موجود عجیبی است؛ گاهی دلش می‌خواهد کسی نجاتش بدهد و هم‌زمان، از دست‌هایی که به سویش دراز می‌شوند، فرار می‌کند. دلتنگ می‌شود، اما پیام نمی‌دهد؛ دوست دارد بمانند، اما طوری رفتار می‌کند که انگار رفتن‌شان برایش مهم نیست. ما پر از همین تناقض‌های کوچکیم؛ چیزهایی که شاید نتوانیم برایشان توضیحی پیدا کنیم، اما زندگی‌مان را شکل می‌دهند. آدم‌ها همیشه آن چیزی نیستند که نشان می‌دهند. گاهی پشت یک بی‌اعتنایی، دلتنگی پنهان شده و پشت یک لبخند، خستگیِ سال‌ها دوام آوردن. بعضی سکوت‌ها از بی‌حرفی نیست؛ از زیادیِ حرف‌هایی است که نمی‌دانیم کجا و برای چه کسی باید بگوییم. من فکر می‌کنم بلوغ آدمی از جایی آغاز می‌شود که می‌پذیرد هیچ‌کس یک‌دست نیست؛ نه همیشه قوی، نه همیشه مهربان و شاد، نه همیشه شجاع. آدم‌ها مجموعه‌ای از ترس‌ها و امیدهایند که گاهی با هم کنار می‌آیند و گاهی یکدیگر را به ستوه می‌آورند. شاید هنر زندگی همین باشد؛ نه اینکه تناقض‌هایمان را از بین ببریم، بلکه یاد بگیریم با آن‌ها صادقانه زندگی کنیم؛ بی‌آنکه رنج خودمان را انکار کنیم یا زخم‌هایمان را بهانه‌ای برای رنجاندن دیگران قرار دهیم. آخر ما آدم‌ها، پیش از آن‌که به آرامش برسیم، باید با پیچیدگی‌های خودمان آشنا شویم. #نجمه‌_صالحی @zemzemh60

...دوست دارد بمانند، اما طوری رفتار می‌کند که انگار رفتن‌شان برایش مهم نیست.

-از ۱۲ کار میکنم تا ۴ صبح +کار کن کار کن. -خیلی هم خوبه، ان‌شاءالله در راه خدا، و برای خدا. +انشالله:) -دلوم سُرید.. -بارسا تیم فوتباله؟ +نه، سس کچاپه فداتشم! +تلخه ولی باید کنار بیام. -متاسفانه.. زندگی همینه -یه روزی دوباره پیامش میدم نمیدونم که چی میخوام بگم ولی پیامش میدم +بنازووم -صفامفا -دانشگاه میری؟ +اره -اره؟ +اره دیگه -ناموسنننن؟ شیرینیت کو بچه +مگه واسه دانشگاهم شیرینی میدن؟ -بخواب شب میخوای بری کوچه های بنی هاشم...... +نخوابیدم.. -پس، چایی بریز. +دیگر مرا کتابی نیست کتابی که به تنهایی بخوانم. تو می آیی میان من و کتاب من...

-۷آبان‌ماه-۱۴۰۵-