مادران آرامِ جنوب، در شهری که بادِ دریا صدای قدم‌های دخترانتان را با خودش می‌بَرَد، شما ایستاده‌اید؛ بی‌هیاهو و بی‌ادعا، اما با حضوری که هیچ‌وقت از صفحه‌ی روزگار و دردِ تاریخ ایران پاک نمی‌شود. نه در سایه‌ای پنهان شده‌اید و نه بر بلندی فریاد زده‌اید؛ راه میانه را گرفته‌اید، همان راهی که همه‌چیز را آرام پیش می‌برد و آدم را بی‌آن‌که بداند، بزرگ می‌کند. روح بلند دخترانتان شما را با "نبود" خویش در آغوش میگیرد و شما آرام‌ با دلی خونین اشک‌هایتان را به یادگار بر روی خاک مقدس این سرزمین سرازیر می‌کنید. این نامه نه برای ستایش است نه برای دل‌دادگی. تنها برای آن است که نام شما، در کنار دختران ایران، موج‌های ساحل میناب، مثل خطی آرام و پیوسته خوانده شود؛ خطی که ریشه دارد، تجربه دارد، و آینده را بی‌سروصدا شکل می‌دهد. من نمیتوانم بیش از این، از بزرگی شما و غم دریایی‌تان بنویسم. وقتی قلب فشرده می‌شود از غم، قلم می‌شکند و جوهر خشک می‌شود. و حالا من با جوهر چشم و قلم روح می‌نویسم. با احترام، به قامتِ صبور مادران شهیدان.

هیچکس نمیتونه ادعا کنه دوبار در یک رودخونه شنا کرده.

چرا نه در پی عزم دیار خود باشم، چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم؟

یک دست جام باده و یک دست زلف یار رقصی چنین میانهٔ میدانم آرزوست..

کاش میتونستم جای هر آدمی که دلم میخواد زندگی کنم، مسائل و دردهای مختلف رو در زندگیم درک کنم و اتفاقات جالب‌انگیزِ زیادی رو حس کنم. ولی متاسفانه من یک‌نفرم، نمیتونم به‌جای همهٔ مردم دنیا زندگی کنم.

«سیاست، اگر تیغی دو دم باشد، تاریخ همان دستی‌ست که این تیغ را گرفته؛ زخمی، اما آگاه از بریدگی» در هر زمانه‌ای، کسانی بوده‌اند که به نام وطن، بر چهره‌ی حقیقت نقاب زده‌اند، و دیگرانی که در سکوت، وطن را در دل خود حمل کرده‌اند، بی‌نیاز از شعار و بی‌هراس از داوری. «بی‌طرفی» در این میان نه بی‌غیرتی‌ست و نه فرار از معنا؛ گاهی مرزی‌ست میان صداقت و هیاهو، میان اندیشیدن و تقلید. آنکه خاموش می‌ماند، شاید نه از ترس، که از حرمتِ اندیشه. زیرا سخن، اگر از دلِ فهم نیاید، فریادِ طمع است. وطن اگر حقیقتی است، نه بر پرچم‌ها نوشته می‌شود و نه در صفوف قدرت؛ درونِ ماست، در آن جایی که هنوز شرم می‌کنیم از دروغ، هنوز دل‌مان برای خاکی که آدمی در آن زیست می‌کند می‌سوزد. تاریخ، داور بی‌طرفی است که دیر قضاوت می‌کند اما هرگز نمی‌بخشد. درایت و سخاوت، نه واژه‌هایی اخلاقی که ابزار بقای فرهنگ‌اند. آن‌گاه که سیاست از انسانیت تهی شود، عقل به خدمت قدرت درآید و قدرت خود را حقیقت بداند. آن‌گاه، تاریخ دوباره آغاز می‌شود؛ از جای زخمش، از جایی که فرزندان وطن یاد می‌گیرند خاموشی هم می‌تواند شکلی از فریاد باشد.

که من باد میشم میرم تو موهات.

چیزهایی که انسان میخواد، خواسته‌هاش، آرزوهاش و خیالاتش اگر به واقعیت تبدیل بشن عجیب خوب میشه.. زندگی همه بهشت میشه. دیگه مگه اضطراب معنایی داره اون‌موقع؟ همه خیالشون از آینده و زندگی‌شون راحت میشه. ولی حیف که نمیشه، حیف که بین اینهمه آرزو، شاید یکیش حقیقت بشه. من در این حسرت میمیرم که کاش "خیال" جزئی از کل حقیقت بود.

اولش که اینجا رو زدم میخواستم حرف‌های دلم رو بنویسم، میخواستم راحت‌ باشم و از هیچی نترسم. فقط بنویسم، از هرچی به چشمم میخوره و از هر حسی که قلبم رو لمس میکنه کلی معنا بیرون بکشم و فقط بنویسم. اما الان کلمات از ذهنم دور شدن، نمیتونم بنویسم، بگم، بخونم و درک‌کنم. فعلا فقط باید تماشاگر باشم تا شاید بعدا بتونم بنویسم.

بین مردم و حکومت “رفتار درست” می‌خوام؛ نه شعارِ بلند، نه وعده‌ی بی‌عمل.

همیشه برام سوال بود این‌همه آدمی که میبینیم دل‌شکسته‌ان، عاشقن‌، زخم‌خورده‌ان پس اونایی که دل میشکنن کجان؟ معشوقه‌ها کجان؟ کسایی که زخم می‌زنن چه زندگی‌ای دارن؟