تصور اینکه جانباز شم روانیم میکنه اینکه کی قراره اصلا ازم مراقبت کنه؟

حالا نمیدونم اصلا کسی که زیر آوار خونش بمونه جانبازه؟

لقمه با چاشتی بمب

آه ایتا مشکلت با حجم و کیفیت فیلما چیه؟

این چند روز تو آشپزخونه‌ی مقاومت به لطف خدا تونستیم حدود سه، چهار هزار عدد غذا آماده کنیم، اولویتمون برای پخش لقمه‌ها نیروهای امنیتی، امدادی هستن، اما نیتمون چه برای کار چه هزینه‌ها، افطارِ مردمی بوده؛ که در صورت نیاز بتونیم تو موکب‌های سطح شهر یا کنار مناطق آسیب‌دیده، و حتی انشالله پس از مشخص شدن زمان در مراسم وداع ازشون استفاده کنیم و مشکلی بابت‌ این نباشه. اگه کسی مایله توی این کار شریک شه، میتونه از طریق این شماره کارت کمکش رو به دستمون برسونه: (فقط به نیتِ عام بودن این کمک‌ها توجه کنید که مدیونتون نشیم.🤍)

تو ثانیه ۸ احساس میکردم یانگومم. درحال پخت کوفته برنجی و ترب و فلان

چه روزای عجیبی رو تجربه میکنیم!

چرا هیچکس درباره‌ی اینکه مترو و فلان رایگان شده هیچی نمیگه؟🦦

احساس میکنم رفتم تو دهه‌ی شصت، این عکسو گرفتم و برگشتم.

دیدی؟ دیدی که جنگ شد وقت رفتن شد و من کسی که بند پوتینش ببندم ندارم..؟! دیدی؟ دیدی جنگ شد و حالا باید خودم کلنگدن محکمی را بکشم؟ به این فکر میکنم همینکه کسی جلوی مرا برای رستن از خانه نمیگیرد خوب است.. پلک هایم را شب بمباران نمیبندد خوب است..