شب واقعا عجیبه ها.
حتی اگه بیخیال ترین آدم این کره خاکیم باشی،فکروخیال بهت امون نمیده.
اتفاقا امشب هم برای من از همون شبا بود.
از همون شبایی که تا به خودت میای میبینی وسط کلی فکر و خیال غرق شدی و چاره ای جز به نتیجه رسیدن نداری،
موضوع فکر امشبم این بود که چرا سعی میکنم آدم خوبی باشم،
چرا با وجود کلی دل شکستگی،نارفیقی و... هنوز سعی میکنم آدم خوبی بمونم؟
چرا سعی نمیکنم مثل دیگران آدم مزخرفی باشم.
مزخرف بودن که سخت نیست،هست؟
مگه دروغ گفتن،شکوندن دل آدما،نامردی کردن،قضاوت کردن کار سختیه؟
حداقل از خوب بودن که آسون تره.
دروغ چرا،منم خیلی وقتا بعد از اینکه دلم شکست پیش خودم گفتم منم میشم یه آدم مزخرف مثل همه اونایی که دلم شکوندن ولی نشد.
نمیگم نتونستما،میتونستم ولی نشد.
نشد بد بشم.
نشد آدم مزخرفی بشم یعنی نخواستم که بشه.
من خیلی با اونا فرق دارم.
من ذاتم باهاشون فرق داره.
من تو خانواده ای بزرگ شدم که همیشه بهم یاد دادن از خودت مراقبت کن،دفاع کن ولی هیچوقت تبدیل به یه ادم مزخرف نشو.
همیشه خوب باش.خوب بمون.دنیا به آدمای خوب نیاز داره.
-محمد مهدی عظیمی
