چیزی که میخواهم بگویم این است که درس و کتاب و مدرسه، ریاضی و فیزیک و شیمی جای خود، عالی و کاربردی و ضروری است. اما حقیقتی که ما هستیم انسان است. تلاش برای انسان بودن و انسان ماندن. و این چیزی نیست جز کاویدن درون خودمان، انسان ها. علوم انسانی. سوالات ما و پاسخ های چشم به راه، تنها از همین راه یافت می‌شوند. با گذر از درون خودمان. شناخت قلب و روح انسان و البته، تمام موجودات زنده. یادگرفتن و یاد دادن و دل سپردن.

چیزی که از ما دور شده خودمان هستیم و نمی‌توان به سادگی این را انکار کرد.

‌

کُوگ تاراز

زمین چه‌گونه عشقش را ثابت کند؟ چه‌گونه بیشتر از این؟ تمامی نیرویش را به کار می‌گیرد و ما را در آغوش خویش، به سمت خویش ، می‌کشد و نگه می‌دارد. جاذبه ای وصف ناپذیر . قلبش را پهن می‌کند ، قلب سبزش را، تا ما روی آن راه برویم! و با هر درختی که سبز می‌شود ، مهربانی او بازگردانده می‌شود و پهنای لبخندش بیشتر.