قبلا عاشق این بودم عکس بزارم زیرش بنویسم ولی کانال یا مخاطب نداشتم

الان حسش نیست

. برای اولین بار در جمع کتاب‌خوانی از «خانبوم» صحبت کردم. خوشحال بودم؟ فکر نمی‌کنم. گفتن از زخم‌های عمیق کودکی و‌ گشتن دنبال همان زخم‌‌ها بین‌ زندگی‌ دیگران لذت‌بخش نیست، اما تسلای خاطر به همراه دارد.‌ با آدم‌ها درباره اینکه چطور این کتاب افتاد توی دامنم گفت‌وگو کردم.‌ من کلمه خانبوم را گرفتم و جلو رفتم تا انتهای جلسه. قبل از خداحافظی و تشکر توی کامنت‌های اسکای‌روم برایم نوشته بودند: «توجه کردین از خانبوم به بحث‌های روانشناسی و خانوادگی رسیدیم؟!» و من برای آخرین جمله گفتم: «خب کار نویسنده همین است دیگر. کلمه‌ها را قصه کند و از دلبستگی‌هایش بگوید.‌ بقیه ماجرا خودبه‌خود اتفاق می‌افتد.» شاید جالب باشد بدانید خانبوم همان خانه‌ کودکی‌‌هاست که خودمان را موظف به حفظ و مراقبت از روابطی که در آن شکل گرفته‌اند می‌دانیم، برای همین اسم وبینار را «خانبوم من خانبوم ما» گذاشتم که نقطه اشتراک همه ماست. @chiiiiimeh .

یعنیچیمنممیخوامبخونممممم

شماها کنار هم قشنگید الحمدلله رب العالمین 🌱 @chiiiiimeh .

این کتابا🛐✨️

📪 پیام جدید https://eitaa.com/gomshoode/9199 داداش برای تو که نمی‌کشن خوشت نمیاد برو #دایگو