اینجا خیلی گریه کردم. و راستش هنوز نمیدونستم آخرین دیدارم نصیبم نمیشه، وگرنه احتمالاً بیشترم گریه می‌کردم.

واسه جلوییاش سایه کرده بود =))

سر درِ شریف ..

قسمتی از خرابی‌های جنگ، دانشگاه شریف.

:)))))))))))))))))))))))))))

—

—

—

ببین که چطور از دلم درآورد دویدنای بی‌ثمر تهرونو این آقای مهربون..

—

«ولی من با دوئل رونالدو و مسی چشم باز کردم و فوتبالی شدم. تو اوج رئالی که ترکیبش کریس و راموس و مودریچ و مارسلو و ایسکو بود. بارسایی که مسی و سوآرز و اینستا و پیکه رو داشت. ما نسلِ اوج و طلایی فوتبال بودیم و حالا دیدنِ تموم شدن این اوج اسطوره‌ها خیلی غمگینم میکنه.. آره من اولین هدیهٔ فوتبالیم یه آویز دوطرفهٔ رئال بود و فکر میکنم تا ابد نگهش دارم. و رونالدو، حتی اگه رئالی نبودم بازم تو برام یه شخصیت لایق احترام و دوست‌داشتنی و ازونجایی که فوتبال سیاسیه پس من انسانیتِ سیاسی اون رو هم درنظر گرفتم برای این علاقه و احترام. فدای سرت مرد، تو تا ابد ستاره‌ای.»