[ Hold on. ] "امید و صبر، واژه‌های رنگی و معطری‌ هستند. و دلیلی که احتمالاً آدمی‌رو برای یک‌روزِ دیگر، یک هفتهٔ دیگر، یک ماهِ دیگر، و حتی سالهای زیاد دیگری، زنده نگه می‌دارد. گاهی خیال می‌کنم شاید یکی باشند؛ شاید امید همان صبری باشد که برای فردا نگهش می‌داریم و شاید صبر، همان امیدی باشد که به فردا داریم.. و من، کجای این داستانم؟ من، شاید آدمکی نشسته بر روی نیمکتی چوبی، میانِ شاخه‌های بهاری و پاییزی ، درحالِ تماشای صفحه‌ها و نوشتنِ فصل‌های زندگی‌ام باشم. با نوایی در قلبم؛ نوایی که هروقت فکرِ خاموشیِ چشم‌هایم به سراغم می‌آید، در گوشم زمزمه می‌کند: [ صبر کن. ] و سایهٔ امید را پشت پلک‌هایم رنگ می‌زند و اکلیل‌هایش، نور بیداریِ‌ چشم‌هایم میشود تا زمانی که باز باران آن‌ها را بشوید و پاک کند.. " - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

[ در دلِ من چیزی است مثلِ یک بیشهٔ نور، مثلِ خوابِ دمِ صبح؛ و چنان بی تابم که دلم می‌خواهد بدوَم تا ته دشت، بروَم تا سر کوه! دورها آوایی است که مرا می‌خواند.. ] - سهراب‌ِ سپهری -

باید همدیگه رو ببینیم، خیلی چیزها هست که درموردش باید ببوسمت.

" انسانهای جالبی هستیم. میخوابیم ، بیدار میشویم ، و بعد سرگرمی‌مان این است که ببینیم امروز با آبروی چه کسی بازی شده است. روزی فیلمِ عروسی ۲سال پیش و قسمت زنانه‌اش، که پخش شدنش بخاطر افشا کردن مسائلی دربارهٔ فلان جناحی بود که این حقایق به کامشان نیامده و آبرویش را پخش کردند تا ساکتش کنند. روزی خبر ناگهانی تج-اوز فلانی به کسی دیگر که حتی هنوز بطور قطع علتش رسمیت هم پیدا نکرده و جزییاتی از آن اشکار نیست و هرکسی دلیلی متفاوت برای چنگ زدن به اخبارش پیدا میکند؛ و احتمالا روزی نیز تصویر خودمان، وقتی فقط سعی کردیم آدم‌های معمولی‌ای باشیم در دنیایی پر از نیرنگ و سیاهی و دروغ و ریاکاری. "

POV: اون لحظه تو کتابخونه که یه گاز کوچیک از خوراکیت میگیری و بعد دیگه نمیدونی چه غلطی کنی‌ چون احساس می‌کنی حتی صدای تکون خوردن زبونتم باقی میشنون چه برسه به خاراچ خاراچ خاراچِ جویدنش

منکه راضیم ازین تنبیه.

همون لحظه اون پیامو میبینی جوابشم میدونی باااااااااازززززززززززز جواب دادنشو لفتش میدی از دستت میره.