. . .

—

دیروز، تمام روز و شب همه‌کاری کردم برگردم رو موود، ولی تا قبل خواب نشد و فکرم نذاشت. و اون یک‌صفحه قرآنی که یهو پاشدم قبل خواب باز کردم، آبِ رو آتیش بود انگار که از وسطای صفحه دیدم دیگه اون حال خیلی خیلی خیلی بدو ندارم و آرومم. و می‌تونم بالاخره بخوابم.

خلاصه که همون آیهٔ فیوریتِ «الا بذکر الله تطمئن القلوب»

—

آقا امشب با یه عباس کوچولویی آشنا شدم حیف که دیر، حیف که خواب رو پای مامانش.

—

—

خیلی آدمِ «عاشق لب و لوچه و چونه مونهٔ بچه کوچولوعا»ای هستم.

POV: آبنبات‌چوبی‌ای که تهش آدامس داره بهشته بهشته.

من تموم شدم این گزارش و پروژه نه.

[ اگه هنوز کسی بهت شب بخیر نگفته، شبت بخیر* ]