هدایت شده از تکه های یک پازل...
به حدی این محدودیت را دوست نداشتم که گاهی توی این دنیا،
نفس کم می آوردم.
به در و دیوار میزدم
تا دیوارهایش را بشکافم و بیرون بزنم.
اما
اگر این محدودیت عالم ماده نبود،
نه ایثار معنا داشت
نه مهربانی
نه شجاعت
نه عشق
و نه حتی انسان بودن...
به نظر حقیر:
این محدودیت عالم ماده است که انسانیت انسان را به صحنه هستی تصویر میکند...
#درد_دل
همطاف
به حدی این محدودیت را دوست نداشتم که گاهی توی این دنیا، نفس کم می آوردم. به در و دیوار میزدم تا دیو
افکار یک بچه الهیاتی رو میخونید:))))
فلسفه ذهن ایشون برام قابل لمسه