➖ از زمان آغاز محاصره‌ی دریایی عربستان در تنگه‌ی باب المندب، صادرات نفت این کشور به شرق به شدت کاهش یافته است. ➖ پس از انسداد تنگه‌ی هرمز و عدم امکان صادرات نفت خلیج فارس از مسیر سنتی، عربستان با استفاده از خط لوله‌ی ینبع و تنگه‌ی باب المندب روزانه بیش از چهار میلیون بشکه نفت از باب‌المندب صادر می‌کرد. اما با ممنوعیت عبور نفت‌کش‌های عربستان از این تنگه توسط حوثی‌ها، از اواخر جولای تا به امروز، عملا عربستان قادر به صادر کردن نفت از باب‌المندب نبوده است. عرض کم و میزان بالای تردد در کانال سوئز نیز سبب عدم امکان تردد ابرنفت‌کش‌های (VLCC) عربستان از مسیر کانال سوئز می‌شود. ➖ این در حالی است که با کنترل هوشمند انصارالله بر باب‌المندب، جریان صادرات نفت روسیه به شرق ( دریای بالتیک - دریای سیاه - دریای مدیترانه - کانال سوئز - دریای سرخ - تنگه‌ی باب المندب - اقیانوس هند) همچنان با ثبات برقرار است و روسیه روزانه بیش از دو میلیون بشکه نفت از تنگه‌ی باب‌المندب به چین صادر می‌کند. 🖋 دکتر امیرحسین پرورش 🆔 @Hesfir

➖ دو گروه با شریعتی، هنوز که هنوز است، شاخ به شاخ می‌شوند: بخشی از روحانیون و عمده‌ی غربگراها. چرا؟ اولاً چون او بسیار محبوب، صادق، اثرگذار و زنده بود. ثانیاً چون طشتِ رسوائیِ آخوندهای جامد را از بام انداخت و آبروی جنتلمن‌های پفیوزِ دین‌ستیز را ریخت. ➖ یک بار در برنامه‌ی تلویزیونیِ تفاوط، قسمتی را به شریعتی اختصاص دادیم و محمد اسفندیاری را دعوت کردیم؛ کسی که "شعله‌ی بی‌قرار" را درباره‌ی شریعتی نوشته و برای یکی از پژوهش‌های عاشورائی‌اش برنده‌ی کتابِ سال شده. بعد از برنامه، گروهی از حوزویان علیه ما شکایت کردند. البته که قابلِ‌پیش‌بینی بود. ➖ شریعتی نابغه بود و البته بسیاری از نوابغ، در عینِ حال که جاده‌ی اندیشه را باز می‌کنند، خطاهایی هم مرتکب می‌شوند. خودش هم اذعان داشت که می‌توان "اسلامیات" و "اجتماعیات" را به محکِ بزرگان و صاحب‌نظران زد. شریعتی را می‌شود نقد کرد اما توهین به او معنای دیگری دارد. ➖ در سال‌های منتهی به انقلاب که جمعیتِ ایران حدوداً سی میلیون نفر بود و اکثرِ مردم هم بی‌سواد بودند، پانزده میلیون جلد از کتاب‌های شریعتی فروخته شد. آن‌طور که در هر خانه‌ای، حتماً چندین کتاب‌ از او وجود داشت. ➖ شریعتی قرائتی از دین را عَرضه کرد که تا پیش از او وجود نداشت و آبشخوری را نمایاند که خیلی‌ها از آن سیراب شدند. کافی است فقط به قبل و بعد از کتابِ "فاطمه فاطمه است" نگاهی بیندازید. اگر او این کتاب را ننوشته بود و حضرت سیده‌النساء را از چنگِ روضه‌خوان‌های بی‌سواد رها نمی‌کرد و به متنِ جامعه‌ی انقلابی و پُرتحرک نمی‌آورد، امروز مثلاً مهدی رسولی نمی‌توانست نوحه‌ی "بی‌مردم" را بخواند و تحسین شود. با این‌که فاصله‌ی رسولی و شریعتی، هم از نظر زمان و هم از نظرِ عقیده، قابل‌ِتوجه است. ➖ شهید چمران، شهید بهشتی، امام موسی صدر و حتی آقای خامنه‌ای، شریعتی را بسیار دوست می‌داشتند و از نوشته‌های او بسیار تاثیر می‌پذیرفتند. در یکی از بزرگداشت‌هایی که بعد از درگذشتِ او برپا شد، آقای خامنه‌ای سخنانِ تازه و شگفتی گفته. یکی از آن‌ها این است که تا پیش از شریعتی، کسی مطهری را نمی‌شناخت. یعنی هرچند مطهری فردی اندیشمند و پرهیزگار و مترقی بود، اما همکاریِ تنگاتنگی که با این ادیبِ طنازِ آتشین‌پیغام رخ داد، آن مردِ خدا را نیز به عرصه آورد. ➖ علی شریعتی را با کسی نمی‌شود مقایسه کرد جز با جلال آل‌احمد. هر دو از خانواده‌ای روحانی برآمده بودند، سوادِ مذهبیِ خوبی داشتند، دین برایشان مسئله بود، هم با غربگراها و هم با خامباجی‌ها سرِ ستیز داشتند، تیز و سخن‌شناس و پُرکار بودند، به مرگی مشکوک از دنیا رفتند، هنوز هم حرصِ خیلی‌ها را درمی‌آورند و هنوز جذاب و مهم‌اند. ➖ من، هر وقت که شُل می‌شوم، سراغی از این دو می‌گیرم. قلمِ بی‌نظیر و صدای مسلط و لهجه‌ی خراسانیِ شریعتی، مرا می‌گیرد؛ و شتاب و پاکدلی و صراحتِ جلال، خونم را به جوش می‌آوَرَد. حیف که از جلال، صدا، کم مانده. اما همان‌هایی هم که مانده، عجیب شبیهِ شریعتی است. 🖋 احمدرضا رضایی 🆔 @Hesfir

🎥 فهم تقلیل‌گرایانه و مخرب غنی‌نژادیسم در مسئله ایران و آمریکا احسان فرزانه، پژوهش‌گر مسائل اقتصاد سیاسی: ➖ بخش مهمی از جریان فکری ـ سیاسی در ایران، یعنی همین حلقه‌های روشنفکری، واقعاً دچار فهم تقلیل‌گرایانه‌ای از شرایط هستند. ➖ تلقی‌شان این است که انگار یک سوءتفاهم میان ما و آمریکا وجود دارد که حاصل تفاوت‌های خلقی میان مسئولین دو کشور است و این‌ها می‌توانند خیلی ساده و خیلی صمیمانه بنشینند، با هم گفت‌وگو کنند و مسائل‌شان را حل کنند! ➖ معمولاً هم این سوءتفاهم را ناشی از خودمان می‌دانند. در این زمینه، «غنی‌نژادیسم» ایران ـ نه شخص موسی غنی‌نژاد، بلکه انبوه رسانه‌ها، سلبریتی‌ها و اینفلوئنسرهایی که حول این جریان شکل گرفته‌اند ـ در بازتولید و عمومی‌سازی این نوع طرز فهم، نقش مؤثر و مخربی داشته‌اند. ➖ حاصل این می‌شود که ما می‌بینیم مستمراً درگیر یک سیاست جبرانی هستیم؛ برای این‌که انگار باید حسن نیت خودمان را به دشمن ثابت کنیم. 🆔 @Hesfir

➖ تئودن،‌ فرمانروای سواران سلحشور،‌ نزدیک به چهل سال پادشاه سرزمین روهان بود‌. روهان از آن روی سرزمینی سرنوشت‌ساز‌ بود که [در جهان ارباب حلقه‌ها] هم‌مرز با آیزنگارد، کنام سارومان جادوگر سفید و خادم ارباب تاریکی بود. ➖ پادشاه زرین سواران روهان، در سال‌های پایانی عمر، ریشش چون برف سفید شده بود و سنگینی خود را بر عصای سیاه‌رنگش می‌انداخت. اما آن هنگام که گندالف سوار سفید، به تالارهایش‌ آمد و او را نداد: « تئودن. بنگر!‌ طوفان از راه می‌رسد و همه‌ی دوستان باید گرد هم جمع شوند، وگرنه هرکدام به تنهایی نابود می‌شوند.» عصایش را به کناری انداخت و با پیکری سخت چون فولاد، کمر راست کرد. سربازان ندا دادند: « راه را باز کنید! فرمانروای سرزمین چابک سواران به میدان می‌آید!» ➖ تئودن می‌دانست نبردی نابرابر در پیش است اما نداد داد: «برخیزید اکنون، سواران تئودن! کردارهای اهریمنی همه جا را گرفته، شرق به تاریکی گراییده. بگذارید‌ برای آخرین بار، اسب‌ها بتازند و شاخ‌ها به صدا درآیند!» ➖ در نبرد گودی‌هلم،‌ در سیاه‌ترین لحظات شب، وقتی روهیریم در محاصره‌ی نیروهای تاریکی بود، به او توصیه کردند در مستحکم‌ترین دژهای سرزمین سواران باقی بماند، تا جان سالم به در برد. اما شاه زرین این توصیه را نپذیرفت: «فرجام کار چندان دور نیست، اما اجازه نمی‌دهم کارم اینجا به پایان برسد و مثل یک گورکن پیر به دام بیافتم. وقتی سپیده زد به مردانم فرمان می‌دهم که شاخ هلم را به صدا درآورند و پیش‌ خواهم راند. شاید که بتوانیم راهی بگشاییم، یا فرجام کارمان چنان باشد که به سرودی بیارزد و کسی داستان ما را بسراید.» ➖ تئودن پیشنهاد تسلیم جادوگر سفید آیزنگارد را نپذیرفت. فرجام او مرگی حماسی در پشت دیوارهای میناس‌تریت، آخرین سنگر تمدن انسانی به دست شاه جادوپیشه‌ی آنگمار ،پیش‌کار اعظم ارباب تاریکی بود. ➖ اما چه کسی داستان تئودن را سرود؟ هنگامی که او را به گورپشته‌های ادوراس، گورستان اجدادی‌ش می‌بردند تا در کنار پادشاهان گذشته بیارامد، خنیاگر محبوبش می‌سرود: «اینک گرامی‌ترین پادشاهان، وفادارترین جنگجویان، عزیزترین اربابان و محبوب‌ترین خویشان در تاریکی آرمیده است. مرگ قهرمان ما‌ را ربود. آنکه هنگامی که شعله‌ی جنگ برافروخته شد، با اقتدار به میدان رفت و با صلابت بر خاک افتاد. خنیاگران محزون این سرزمین تا آخرین روز در ستایش او خواهند سرود.» 🖋 دکتر امیرحسین پرورش 🆔 @Hesfir

➖ پس از آغاز جنگ ایران و انسداد تنگه‌ی هرمز،‌ عربستان سعودی با افزایش استفاده از ظرفیت خط لوله‌ی شرق به غرب در هفته بین ۳۵ تا ۵۵ نفتکش از تنگه‌ی باب‌المندب عبور می‌داد. (‌در قیاس با میانگین ۱۵ تا ۲۰ تردد پیش‌ از انسداد تنگه‌ی هرمز.) ➖ از میانه‌ی جولای و آغاز محاصره‌ی دریایی سعودی توسط انصارالله، صادرات نفت عربستان از مسیر تنگه‌ی باب المندب به صفر رسیده است. ➖ تنها مسیر جایگزین فعلی برای صادرات نفت سعودی کانال سوئز است، که اولا امکان عبور ابرنفت‌کش‌ها (VLCC) از آن میسر نیست و ثانیا اجبار به بارگیری‌های کشتی به کشتی (STS) و طولانی‌تر شدن مسیر صادرات نفت به شرق آسیا از ۲۱ روز به ۴۹ روز حداقل ۳‌ دلار هزینه‌ی هر بشکه نفت را افزایش می‌دهد. 🆔 @Hesfir

➖ پیامبر پیوسته از بهشت سخن می‌گفت و وقتی چنین می‌کرد مانند کسی بود که آنچه را وصف می‌کند دیده است. نشانه‌های متعددی این برداشت را تأیید می‌کردند، مثلاً یک بار او دستش را گشود به گونه‌ای که گویی می‌خواهد چیزی را بگیرد و سپس دستش را جمع کرد. پیامبر چیزی نگفت، اما کسانی که با او بودند متوجه عمل وی شدند و از او در این‌باره سؤال کردند. پیامبر گفت: «بهشت را دیدم و سوی خوشه‌ای از انگورها‌ی آن دست گشودم. اگر آن را گرفته بودم تا دنیا باقی بود از آن می‌خوردید.» ➖ اصحاب عادت کرده بودند او را کسی بدانند که به‌نوعی از همان وقت در آخرت به سر می‌برد. شاید تا حدی به همین دلیل بود که وقتی پیامبر دربارهٔ مرگ خود سخن می‌گفت و گاهی، مخصوصاً در این روزها، به‌طور غیرمستقیم اشاره می‌کرد که مرگش نزدیک است، اصحاب چندان متأثر نمی‌شدند. از آن گذشته، با وجود شصت‌وسه سالی که از عمر پیامبر می‌گذشت هنوز قامت و زیبایی مردی بسیار جوان‌تر را داشت؛ چشمانش هنوز پر درخشش و روشن و در بین موهای سیاهش فقط چند موی سفید روییده بود. 📜 مارتین لینگز، محمد (ص) برپایه‌ی کهن‌ترین منابع 🆔 @Hesfir

✔️ جان مرشایمر: ما ۳۸ میلیون نفر را به قتل رساندیم 🖋 استاد روابط بین الملل دانشگاه شیکاگو: ➖ عواقب تحریم‌ها چه بود؟ ما ۳۸ میلیون نفر را به قتل رساندیم. حجم ویرانی و خرابی که ما در سال‌های اخیر در خاورمیانه به بار آورده‌ایم واقعاً تکان‌دهنده است. ➖ اگر به عواقب جنگ عراق فکر کنید، کاری که در جاهایی مثل ونزوئلا، کوبا و ایران انجام می‌دهیم، متوجه می‌شوید که ما از این اهرم عظیم اقتصادی خود استفاده می‌کنیم تا اساساً مردم را گرسنگی بدهیم، رنج بکشند، و مجازات سنگینی بر آن‌ها تحمیل کنیم تا علیه حکومت‌شان دست به قیام بزنند. ➖ برای من سخت است از ایالات متحده به‌عنوان کشوری شریف یاد کنم. 🆔 @Hesfir

➖آمریکا، این ملت به اصطلاح ابرقدرت را نگاه کنید! آیا آیینهٔ تمام‌نمای ناخوشی و بلبشو و حماقت نیست؟ ➖اعلان جنگ بی‌معنا دادن به ملتی که هزاران کیلومتر دورتر از آن است، چه معنا دارد؟ برای حفظ استقلال قسمتی از آن ملت است که ما هیچ‌گونه علقه و علاقهٔ واقعی با آن نداریم؟ برای حفظ منافعمان در آسیاست؟ برای حفظ آبروست؟ برای حفظ امنیت جهان و سوق‌دادنش به دموکراسی است؟ ➖در این حیص‌وبیص، هر قصد و غرضی هم که داشتیم، کشور خودمان از پا درآمد: شهرها و ایالات در شرف ورشکستگی قرار گرفتند، آشوب و اعتراض بالا گرفت، هدف‌های آموزشی بی‌پشتوانه ماند، میلیون‌ها نفر در معرض گرسنگی قرار گرفتند، نژادپرستی افسارگسیخته شد، الکل، و مواد مخدر زندگی پیر و جوان را به تباهی کشید، جرم و جنایت فزونی گرفت، حرمت قانون و نظم کاهش یافت، آلودگی منابع طبیعی به حد هولناکی رسید، نه رهبری که راهی بنمایاند… و الی غیرالنهایه. ➖می‌توان فلاکتهایی را که بر سر و روی ما می‌بارید شماره کرد. و ما همچنان وانمود می‌کنیم که شیوهٔ زندگی ما بهترین شیوه است و دموکراسی ما موهبتی برای جهانیان است و از این قبیل. چه حماقتی، چه لاف گزافی، چه رضایت نفسی! 🖋 هنری میلر، تاملی بر مرگ میشیما، ۱۹۷۰ میلادی 🆔 @Hesfir

✔️ جنگ ایران؛ کلاس درس درباره هدر دادن اعتبار بخش نخست 🖋 فرید زکریا | واشنگتن پست ➖ هفته گذشته، یک زمین‌لرزه کوچک ژئوپلیتیکی خاورمیانه را تکان داد. عربستان سعودی و ترکیه — دو کشوری که بخش عمده‌ای از یک دهه گذشته آشکارا با یک‌دیگر خصومت داشته‌اند — متعهد شدند در صورت وقوع جنگ، به دفاع از یکدیگر برخیزند. ➖ آنها هم‌راه با پاکستان، «توافق دفاعی مشترک مکه» را امضا کردند و در قالبی شبیه به ناتو اعلام کردند که حمله به یکی از آنها، حمله به همه آنها تلقی خواهد شد. ➖ پاکستان و عربستان سعودی مدت‌هاست روابط امنیتی نزدیکی دارند. اما عربستان سعودی و ترکیه رقبای سرسخت منطقه‌ای بوده‌اند و بر سر قطر، مصر، اخوان‌المسلمین و از همه مهم‌تر، قتل جمال خاشقجی در استانبول با یک‌دیگر درگیر شده‌اند؛ قتلی که اردوغان ظاهراً مستقیماً محمد بن سلمان، ولی‌عهد عربستان سعودی، را مسئول آن دانسته بود. پس چه چیزی آنها را به یک‌دیگر نزدیک کرد؟ پاسخ این است: دونالد ترامپ؛ یا به بیان دقیق‌تر، کاهش اعتماد این دو کشور به ترامپ و حرف‌های او. ➖ جنگ ایران یک کلاس درس کامل درباره چگونگی هدر دادن اعتبار است. به یاد بیاورید که عربستان سعودی و قطر فقط سال گذشته از ترامپ تعهدات امنیتی دریافت کردند. اما حرف ترامپ نزد هم‌تایان خارجی‌اش به همان اندازه قابل اتکا است که نزد بانک‌دارانش در نیویورک بود. ➖ دنیا یاد گرفته است که اطلاعیه‌های ترامپ در شبکه اجتماعی تروث سوشال را آمیزه‌ای از واقعیت و خیال تلقی کند؛ چیزی شبیه برخی ویدیوهای تولیدشده با هوش مصنوعی که او منتشر می‌کند. همین الگو در اروپا نیز دیده می‌شود. ➖ در ماه مه، پنتاگون اعلام کرد که ۵ هزار نیروی آمریکایی از آلمان خارج خواهند شد و ترامپ نیز از احتمال کاهش‌های بیشتر سخن گفت. سپس پنتاگون یک استقرار برنامه‌ریزی‌شده حدود ۴ هزار نیروی آمریکایی در لهستان را لغو کرد. چند روز بعد، ترامپ اعلام کرد که ۵ هزار نیروی دیگر به لهستان اعزام خواهند شد. ➖ گاهی او تهدید می‌کند که در برابر روسیه از اروپا دفاع نخواهد کرد؛ گاهی نیز می‌گوید این کار را انجام خواهد داد. تصور کنید وزیر دفاع یک کشور اروپایی هستید و باید یک برنامه نظامی ۱۰ ساله را بر اساس چنین وضعیتی طراحی کنید. 📎 ادامه دارد 🆔 @Hesfir

✔️ جنگ ایران یک کلاس درس درباره هدر دادن اعتبار است بخش دوم و پایانی ➖ این مسئله صرفاً به سبک ریاست‌جمهوری یا لفاظی مربوط نیست. موضوع به قلب قدرت آمریکا مربوط می‌شود. ایالات متحده طی هشت‌دهه چیزی به قدرت و اهمیت ناوهای هواپیمابر و اسکادران‌های جنگنده اف- ۳۵ ایجاد کرده است: اعتبار. ➖ متحدان آمریکا باور داشتند تعهدات این کشور از یک دولت به دولت بعدی پابرجا خواهد ماند. دشمنان نیز می‌دانستند تهدیدهای آمریکا، حتی اگر گاهی اغراق‌آمیز باشند، وزن و اعتبار واقعی دارند. این سیستم بی‌نقص نبود. واشنگتن وعده‌هایی را نقض کرده و اشتباهاتی نیز مرتکب شده است. اما یک فرض کلی وجود داشت که آمریکا بازی‌گری قابل پیش‌بینی است و حرف رئیس‌جمهور آمریکا معنایی دارد. ➖ ترامپ با وعده‌ها و تهدیدها طوری رفتار می‌کند که گویی در حال انجام یک بازی بزرگِ بلوف‌زنی است. اما غیرقابل پیش‌بینی بودن در یک ائتلاف، با غیرقابل پیش‌بینی بودن در یک معامله ملکی کاملاً متفاوت است. اگر متحدان نتوانند بدانند نیروهای آمریکایی اعزام خواهند شد یا خارج می‌شوند، تعرفه‌ها افزایش خواهند یافت یا کاهش، یا توافقی که امروز امضا شده تا فردا دوام خواهد آورد یا نه، آنها مطیع‌تر نمی‌شوند. آنها مستقل‌تر می‌شوند. ➖ کشورها در حال ساختن نوعی بیمه برای خود هستند. دانمارک به جای سامانه آمریکایی پاتریوت، سامانه پدافند هواییSAMP/T فرانسوی-ایتالیایی را انتخاب کرده است. کانادا در حال بازنگری در خرید جنگنده‌های اف- ۳۵ است. ➖ کره جنوبی به دومین صادرکننده بزرگ تسلیحات به کشورهای عضو ناتو در اروپا تبدیل شده و در تأمین سامانه‌های پدافند هوایی برای کشورهای حوزه خلیج فارس نیز مشارکت دارد؛ سامانه‌هایی که ارزان‌تر از پاتریوت هستند. ➖ این همان شیوه‌ای است که قدرت‌های بزرگ افول می‌کنند؛ نه لزوماً از طریق یک شکست بزرگ و نمایشی، بلکه از طریق اینکه دیگران به‌تدریج دست از سازمان‌دهی جهان خود حول آن قدرت برمی‌دارند. ➖ ایالات متحده هم‌چنان قدرتی عظیم است. این کشور قدرت‌مندترین ارتش جهان، فناوری‌های پیشرفته، بازارهای سرمایه گسترده، ائتلاف‌های قدرتمند و دلار را در اختیار دارد. اما اعتبار نیز یک دارایی است؛ دارایی‌ای که طی نسل‌ها با زحمت انباشته شده و می‌توان آن را سریع خرج و نابود کرد. ➖ در جریان بحران موشکی کوبا، رئیس‌جمهور جان اف. کندی، وزیر خارجه پیشین آمریکا، دین آچسون، را به پاریس فرستاد تا شارل دوگل را در جریان کشف موشک‌های هسته‌ای شوروی در کوبا قرار دهد. آچسون تصاویر شناسایی هوایی را نیز با خود برد تا این موضوع را اثبات کند. اما دوگل، که به‌هیچ‌وجه یک تابع و پیرو آمریکا نبود، تصاویر را کنار زد. او گفت که نیازی به مدرک ندارد. حرف رئیس‌جمهور ایالات متحده برای او کافی بود. تصور چنین صحنه‌ای در دنیای امروز غیرممکن است. 🆔 @Hesfir

➖ دونالد ترامپ ادعا کرده است با نفت ونزوئلا ذخایر استراتژیک نفت آمریکا را پر خواهد کرد. بر پایه مدل‌سازی‌های ریاضی، احیای ظرفیت کامل «ذخایر راهبردی نفت» (SPR) ایالات متحده از طریق توافقات تجاری با ونزوئلا، مستلزم دوره‌ای ۵۶ ساله است. ➖ این بازه زمانی به‌عنوان سقف برآورد تلقی می‌شود و پیش‌فرض‌های بنیادین آن شامل تکمیل و بهره‌برداری کامل زیرساخت‌های لجستیکی و همچنین «تحدیدِ جدی» نرخ برداشت (Drawdown) از مخازن است. ➖ در سناریوی محتمل‌تر، این فرآیند می‌تواند تا ۱۰ سال به طول بیانجامد؛ البته این برآورد نیز مشروط به آماده‌به‌کاری زیرساخت‌ها و انضباط سخت‌گیرانه در مدیریتِ برداشت است. ➖ در سوی دیگر، تداوم جریان آزاد انرژی از طریق «تنگه هرمز» می‌تواند ذخایر استراتژیک را در بازه‌ای ۳ تا ۵ ساله بازسازی کند؛ هرچند متغیرهای ژئوپلیتیک و پیچیدگی‌های بازار، این معادله را فراتر از محاسبات ساده قرار می‌دهد. ➖ واقعیت این است که بخش عمده‌ای از تخلیه کنونی SPR ناشی از وابستگی ساختاری به تداوم ترانزیت در تنگه هرمز است؛ واقعیتی که نفت ونزوئلا عملاً قادر به پوشش یا جایگزینی آن نیست. نرخ کنونی برداشت از ذخایر، سریع‌ترین روند تخلیه در تاریخ ایالات متحده است که به‌جای حرکت به سمت سیاست‌های انقباضی، شاهد شتاب‌گیریِ نرخ تخلیه در آن هستیم. 🆔 @Hesfir

➖ یوجی کودا، دریادار بازنشسته ژاپنی: حمله ایرانی به پایگاه‌های آمریکایی، اتفاق بی‌نظیر از جنگ جهانی دوم تاکنون است. 🆔 @Hesfir