✔️ جنگ ایران؛ کلاس درس درباره هدر دادن اعتبار بخش نخست 🖋 فرید زکریا | واشنگتن پست ➖ هفته گذشته، یک زمین‌لرزه کوچک ژئوپلیتیکی خاورمیانه را تکان داد. عربستان سعودی و ترکیه — دو کشوری که بخش عمده‌ای از یک دهه گذشته آشکارا با یک‌دیگر خصومت داشته‌اند — متعهد شدند در صورت وقوع جنگ، به دفاع از یکدیگر برخیزند. ➖ آنها هم‌راه با پاکستان، «توافق دفاعی مشترک مکه» را امضا کردند و در قالبی شبیه به ناتو اعلام کردند که حمله به یکی از آنها، حمله به همه آنها تلقی خواهد شد. ➖ پاکستان و عربستان سعودی مدت‌هاست روابط امنیتی نزدیکی دارند. اما عربستان سعودی و ترکیه رقبای سرسخت منطقه‌ای بوده‌اند و بر سر قطر، مصر، اخوان‌المسلمین و از همه مهم‌تر، قتل جمال خاشقجی در استانبول با یک‌دیگر درگیر شده‌اند؛ قتلی که اردوغان ظاهراً مستقیماً محمد بن سلمان، ولی‌عهد عربستان سعودی، را مسئول آن دانسته بود. پس چه چیزی آنها را به یک‌دیگر نزدیک کرد؟ پاسخ این است: دونالد ترامپ؛ یا به بیان دقیق‌تر، کاهش اعتماد این دو کشور به ترامپ و حرف‌های او. ➖ جنگ ایران یک کلاس درس کامل درباره چگونگی هدر دادن اعتبار است. به یاد بیاورید که عربستان سعودی و قطر فقط سال گذشته از ترامپ تعهدات امنیتی دریافت کردند. اما حرف ترامپ نزد هم‌تایان خارجی‌اش به همان اندازه قابل اتکا است که نزد بانک‌دارانش در نیویورک بود. ➖ دنیا یاد گرفته است که اطلاعیه‌های ترامپ در شبکه اجتماعی تروث سوشال را آمیزه‌ای از واقعیت و خیال تلقی کند؛ چیزی شبیه برخی ویدیوهای تولیدشده با هوش مصنوعی که او منتشر می‌کند. همین الگو در اروپا نیز دیده می‌شود. ➖ در ماه مه، پنتاگون اعلام کرد که ۵ هزار نیروی آمریکایی از آلمان خارج خواهند شد و ترامپ نیز از احتمال کاهش‌های بیشتر سخن گفت. سپس پنتاگون یک استقرار برنامه‌ریزی‌شده حدود ۴ هزار نیروی آمریکایی در لهستان را لغو کرد. چند روز بعد، ترامپ اعلام کرد که ۵ هزار نیروی دیگر به لهستان اعزام خواهند شد. ➖ گاهی او تهدید می‌کند که در برابر روسیه از اروپا دفاع نخواهد کرد؛ گاهی نیز می‌گوید این کار را انجام خواهد داد. تصور کنید وزیر دفاع یک کشور اروپایی هستید و باید یک برنامه نظامی ۱۰ ساله را بر اساس چنین وضعیتی طراحی کنید. 📎 ادامه دارد 🆔 @Hesfir

✔️ جنگ ایران یک کلاس درس درباره هدر دادن اعتبار است بخش دوم و پایانی ➖ این مسئله صرفاً به سبک ریاست‌جمهوری یا لفاظی مربوط نیست. موضوع به قلب قدرت آمریکا مربوط می‌شود. ایالات متحده طی هشت‌دهه چیزی به قدرت و اهمیت ناوهای هواپیمابر و اسکادران‌های جنگنده اف- ۳۵ ایجاد کرده است: اعتبار. ➖ متحدان آمریکا باور داشتند تعهدات این کشور از یک دولت به دولت بعدی پابرجا خواهد ماند. دشمنان نیز می‌دانستند تهدیدهای آمریکا، حتی اگر گاهی اغراق‌آمیز باشند، وزن و اعتبار واقعی دارند. این سیستم بی‌نقص نبود. واشنگتن وعده‌هایی را نقض کرده و اشتباهاتی نیز مرتکب شده است. اما یک فرض کلی وجود داشت که آمریکا بازی‌گری قابل پیش‌بینی است و حرف رئیس‌جمهور آمریکا معنایی دارد. ➖ ترامپ با وعده‌ها و تهدیدها طوری رفتار می‌کند که گویی در حال انجام یک بازی بزرگِ بلوف‌زنی است. اما غیرقابل پیش‌بینی بودن در یک ائتلاف، با غیرقابل پیش‌بینی بودن در یک معامله ملکی کاملاً متفاوت است. اگر متحدان نتوانند بدانند نیروهای آمریکایی اعزام خواهند شد یا خارج می‌شوند، تعرفه‌ها افزایش خواهند یافت یا کاهش، یا توافقی که امروز امضا شده تا فردا دوام خواهد آورد یا نه، آنها مطیع‌تر نمی‌شوند. آنها مستقل‌تر می‌شوند. ➖ کشورها در حال ساختن نوعی بیمه برای خود هستند. دانمارک به جای سامانه آمریکایی پاتریوت، سامانه پدافند هواییSAMP/T فرانسوی-ایتالیایی را انتخاب کرده است. کانادا در حال بازنگری در خرید جنگنده‌های اف- ۳۵ است. ➖ کره جنوبی به دومین صادرکننده بزرگ تسلیحات به کشورهای عضو ناتو در اروپا تبدیل شده و در تأمین سامانه‌های پدافند هوایی برای کشورهای حوزه خلیج فارس نیز مشارکت دارد؛ سامانه‌هایی که ارزان‌تر از پاتریوت هستند. ➖ این همان شیوه‌ای است که قدرت‌های بزرگ افول می‌کنند؛ نه لزوماً از طریق یک شکست بزرگ و نمایشی، بلکه از طریق اینکه دیگران به‌تدریج دست از سازمان‌دهی جهان خود حول آن قدرت برمی‌دارند. ➖ ایالات متحده هم‌چنان قدرتی عظیم است. این کشور قدرت‌مندترین ارتش جهان، فناوری‌های پیشرفته، بازارهای سرمایه گسترده، ائتلاف‌های قدرتمند و دلار را در اختیار دارد. اما اعتبار نیز یک دارایی است؛ دارایی‌ای که طی نسل‌ها با زحمت انباشته شده و می‌توان آن را سریع خرج و نابود کرد. ➖ در جریان بحران موشکی کوبا، رئیس‌جمهور جان اف. کندی، وزیر خارجه پیشین آمریکا، دین آچسون، را به پاریس فرستاد تا شارل دوگل را در جریان کشف موشک‌های هسته‌ای شوروی در کوبا قرار دهد. آچسون تصاویر شناسایی هوایی را نیز با خود برد تا این موضوع را اثبات کند. اما دوگل، که به‌هیچ‌وجه یک تابع و پیرو آمریکا نبود، تصاویر را کنار زد. او گفت که نیازی به مدرک ندارد. حرف رئیس‌جمهور ایالات متحده برای او کافی بود. تصور چنین صحنه‌ای در دنیای امروز غیرممکن است. 🆔 @Hesfir

➖ دونالد ترامپ ادعا کرده است با نفت ونزوئلا ذخایر استراتژیک نفت آمریکا را پر خواهد کرد. بر پایه مدل‌سازی‌های ریاضی، احیای ظرفیت کامل «ذخایر راهبردی نفت» (SPR) ایالات متحده از طریق توافقات تجاری با ونزوئلا، مستلزم دوره‌ای ۵۶ ساله است. ➖ این بازه زمانی به‌عنوان سقف برآورد تلقی می‌شود و پیش‌فرض‌های بنیادین آن شامل تکمیل و بهره‌برداری کامل زیرساخت‌های لجستیکی و همچنین «تحدیدِ جدی» نرخ برداشت (Drawdown) از مخازن است. ➖ در سناریوی محتمل‌تر، این فرآیند می‌تواند تا ۱۰ سال به طول بیانجامد؛ البته این برآورد نیز مشروط به آماده‌به‌کاری زیرساخت‌ها و انضباط سخت‌گیرانه در مدیریتِ برداشت است. ➖ در سوی دیگر، تداوم جریان آزاد انرژی از طریق «تنگه هرمز» می‌تواند ذخایر استراتژیک را در بازه‌ای ۳ تا ۵ ساله بازسازی کند؛ هرچند متغیرهای ژئوپلیتیک و پیچیدگی‌های بازار، این معادله را فراتر از محاسبات ساده قرار می‌دهد. ➖ واقعیت این است که بخش عمده‌ای از تخلیه کنونی SPR ناشی از وابستگی ساختاری به تداوم ترانزیت در تنگه هرمز است؛ واقعیتی که نفت ونزوئلا عملاً قادر به پوشش یا جایگزینی آن نیست. نرخ کنونی برداشت از ذخایر، سریع‌ترین روند تخلیه در تاریخ ایالات متحده است که به‌جای حرکت به سمت سیاست‌های انقباضی، شاهد شتاب‌گیریِ نرخ تخلیه در آن هستیم. 🆔 @Hesfir

➖ یوجی کودا، دریادار بازنشسته ژاپنی: حمله ایرانی به پایگاه‌های آمریکایی، اتفاق بی‌نظیر از جنگ جهانی دوم تاکنون است. 🆔 @Hesfir