ازدست دادن ، تنها فقدانِ یک انسان نیست ؛ فروپاشی ِبخشی از جهانِ آدمی‌ست .. خاموشیِ صدایی که روزگاری مأمنِ جان بود و اکنون جز پژواکش ، چیزی در این جهان باقی نمانده است (: چه جانکاه است پذیرفتن ِغیابِ کسی که روزی شانه‌ای برای تمام خستگی‌ها بود ؛ اکنون میان ما و او ، فاصله‌ای‌ست به وسعتِ ابدیت ، فاصله‌ای که نه اشک ، نه خاطره و نه تمنای بازگشت ، توانِ درنوردیدنش را دارد .. آدمی گاه نه برای رفتن ِکسی که برای ویرانی خویش ، پس از او می‌گرید.. بعضی غیاب ها پایان ندارند ، مثل زخمی که زمان برآن مرهم نمی‌نهد ! و حال تو رفته‌ای و ما مانده‌ایم با اندوهی که نامِ تو را دارد ، عزیزِدورم ، ریحانم (: [ ۵۶ اُمین روز نبودنت ساعت سه بامداد . ]

کرب‌وبلا که بودم ، انگار ابی‌عبدالله آغوش واکرده بود و در گوشم نجوا میکرد دردتو بگو ، خودم درمان میکنم.. زخماتو نشونم بده ، خودم مرهم میزارم(: ارباب همیشه حال ِنوکرشو خوب میفهمه ، میدونه قد غمش چقدره .. حقیقیتاً ، [ شکرخدارا که در پناه ِحسینیم عالم از این خوبتر پناه ندارد.. ]

فقط تورو داریم ، ما بی‌کس و کارا (: 3:57

بعد ِاو ، زندگی تاسیان شد .

درکنار ِپناه روزهای سخت و مرهم زخم‌های عمیق‌‌زندگی (:

ملجاء ..

ء/ تویی پناهم ، به هنگام درماندگی ؛