کرب‌وبلا که بودم ، انگار ابی‌عبدالله آغوش واکرده بود و در گوشم نجوا میکرد دردتو بگو ، خودم درمان میکنم.. زخماتو نشونم بده ، خودم مرهم میزارم(: ارباب همیشه حال ِنوکرشو خوب میفهمه ، میدونه قد غمش چقدره .. حقیقیتاً ، [ شکرخدارا که در پناه ِحسینیم عالم از این خوبتر پناه ندارد.. ]

فقط تورو داریم ، ما بی‌کس و کارا (: 3:57

بعد ِاو ، زندگی تاسیان شد .

درکنار ِپناه روزهای سخت و مرهم زخم‌های عمیق‌‌زندگی (:

ملجاء ..

ء/ تویی پناهم ، به هنگام درماندگی ؛

اُمید/

نگاه به گندبت میکنم و قربون صدقت میرم ، چقد آخه شما قشنگی بابارضا(: