نجات دهنده‌ای در کار نیست. یا خودم همه چیزو درست می‌کنم، یا تموم می‌شم.

‏من انقدر سناریوی نبودن آدمارو تو ذهنم می‌چینم که دیگه از رفتنشون نه شوکه می‌شم، نه ناراحت.

رفتن و فراموش شدن بهتر از موندن و بی ارزش شدنه.

چقدر ذوق داشتم، چقدر کورش کردی.

می‌گفت آدمی که در کتاب غرق نشود و با طبیعت زندگی نکند، و خیال پرداز نباشد، هیچ چیز ندارد؛ هیچ چیز.

اعتماد، وفاداری، احترام، یکیش از دست بره بقیه رو هم از دست میدی.

همیشه گره‌ای رو که می‌شد با یه بغل باز کرد، با بی‌تفاوتی کور کردی.

رابطه‌ای که یکبار خراب شده دیگه هیچوقت مثل روز اولش نمی‌شه، حالا تو هی تلاش کن.

سکوت کردم چون دیدم حرف زدن هیچی رو درست نمی‌کنه.

«چشم‌هایش مرا دیوانه کرده بود نه از آن دیوانگی‌های شیدایانه از آن دیوانگی‌های عمیق که آدم را سال‌ها بی‌صدا می‌سوزاند..» _بزرگ علوی

دنیا برای آدم‌هایی که یک جدایی عمیق را تجربه کرده‌اند، هیچ غافل‌گیری سختی نخواهد داشت.

+هیچوقت آدمِ بخشنده‌ای نبودم و تلاش برای بخشیدن دردناکه...