امروز برجم. کاملا زهرمار.

من هیچوقت کم نذاشتم، تو زندگی شخصیم، رفاقتم، خانواده‌ام، کسی که دوستش دارم، من همیشه تلاشم رو کردم که بهترین باشم، برای دوستام و کسایی که دوستشون دارم و حتی غریبه‌ای که ازم کمک خواسته؛ من خیالم راحته، پس اگه کسی رو جایی رها کردم یا رفتارم باهاش تغییر کرد، نتیجه کارای خودشه.

ابلوموویسم دارم.

انسان‌ها به سه شکل وارد زندگی‌مان می‌شوند: «برای یک عُمر، برای یک فصل، و برای یک درس!»

تنها کاری که از دستم برمیاد، از دست دادنه.

به اسم مرهم می‌آیند، زخم‌ترین آدم‌ها.

دلم می‌خواد مدتی بمیرم. نه بخاطر این‌که ناامیدم، بخاطر این‌که خسته‌ام. خیلی خیلی خسته!

ما جان‌مان به درد، دردمان به لب رسیده.

با این قضیه که هی شنبه میشه اصلا موافق نیستم.

کاش یه راهی بود برای تموم شدن این سردردِ لعنتی.

شاید عشق یعنی همین، یعنی تماشایِ رفتن و باز هم عاشق ماندن.