من : مرا در زیر آوارِخودم دفن کرده‌اند . من زنده‌ام ! اما کسی به امداد نیاید . از امداد بیزارم . اگر خودم ، خودم را بنّایی نکردم ؛ همین جا ، زیر همین مجهولات‌ِعظیم‌ِآوار شده ، می‌میرم .

او : وه ! چه مرگ‌ِپرشکوه‌ِتلخی !

من : و غیرِقابل‌ِتحمل اما تحمیل شده .

او : چه کسی تحمیل کرد ؟

من : خودم بر خودم .

او : و تو پذیرفتی . چرا ؟

من : آری ! این‌گونه هیبت‌ِغرور در کنارِمزارم تجسم می‌یابد . و مزارِمن ، وجودِآوارشده‌یِ‌خودم است .

او : صریح راجع به مرگی حرف می‌زنی که کابوس‌ِوحشتناک‌ِزندگان و میهمان‌ِناخوانده‌یِ‌مردگان است .

من : بر خودم واجباتی نوشته‌ام که اکنون آنها مرا مرده‌ای‌مغرور می‌سازند

او : از آن واجبات‌ِمکتوب دلخوری ؟

من : حالا که آوار شده‌ام زندگی را بر نمی‌تابم و مردن را با غرورم می‌آرایم تا بتوانم او را بپذیرم . از آنها ممنونم نه دلخور .